Emirhan
@bezukhov
54 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Şu noktaya bir daha bakın. İşte bu. İşte vatan. İşte biz. Üzerindeki herkesi seviyorsunuz, herkesi biliyorsunuz, herkes hakkında bir şey duymuşsunuz; her insan, kim olursa olsun, hayatını yaşıyor. Sevinçlerimizin ve acılarımızın toplamı, türümüzün tarihindeki, kendinden emin binlerce din, ideoloji ve ekonomi doktrini, bütün avcı ve toplayıcılar, bütün kahramanlar ve korkaklar, uygarlığın bütün yaratıcıları ve yok edicileri, bütün krallar ve köylüler, bütün genç âşık çiftler, bütün anneler ve babalar, umut dolu çocuklar, mucitler ve kâşifler, bütün ahlak hocaları, bütün yozlaşmış siyasetçiler, bütün “süperstar”lar, bütün “yüce lider”ler, bütün azizler ve günahkârlar orada –bir güneş ışığı hüzmesinde asılı duran o toz zerresinde– yaşadı.
Psikotik bir dünyada yaşıyoruz. Deliler güç sahibi. Bunun ne zamandır farkındayız?
Bununla ne zamandır yüzleşiyoruz? Ve... Bunu kaçımız biliyor? Lotze bilmiyor. Deli olduğunu biliyorsan deli değilsindir belki de. Veya nihayet akıllanmaya başlıyorsundur. Uyanıyorsundur. Sanırım çok az kişi bütün bunların farkında.
Orada burada, tek başına yaşayan insanlar... Ama büyük kitleler... Onlar ne düşünüyor? Bu şehirde, burada yaşayan bu yüz binlerce insan. Mantıklı bir dünyada yaşadıkları sanrısına mı kapılıyorlar? Yoksa gerçeği tahmin ediyor, hayal meyal görebiliyorlar mı...?
Artık hayatın felsefesinden ne kadar uzak olduğunu, kendisinin nasıl yanlış bir emelle hayatın üstüne çıkmak isteyerek bir hülya âlemi aradığını hissediyor, alaycı bir ses
gülerek, “Ah! Senin ışıklı hülyaların... parlak semaların...” diyordu.
Sayfa 223
Ahmet Şevki Efendi, “Ümit var mı?” diyordu, hekim cevap verdi:
— Ümit ne vakit kesilir?
Artık şu mahrumiyet hayatının acı lezzetinden bir hoş üzüntü bile duyar olmuştu.
Sayfa 228 - Dekalog Yayınları