Bgm - Daniel Jang - Say You Won't Let Go violin cover
Okuması zor ama yine de iyi bir kitaptı. Çehov ilk defa okumuyorum sanırım ama belki de felsefi kısımlar yüzünden biraz zor geldi. Deli diye bir yere kapatılan insanları hep merak etmişimdir. Umarım meslek hayatımda onlarla karşılaşıp muhabbet etme şansını yakalarım. İç dünyalarını merak ediyorum, belki içlerinde birkaç İvan Dmitriç vardır.
Ayrıca doktor ve arkadaşının geziye çıktıkları zaman doktorun arkadaşına bakıp hangimiz deli acaba diye düşünmesi çok manidardı. Toplumda akıllı diye dolaşan birçok kişi aslında deli iken, gerçekten aklı başında yaşayan ve huzurunu düşünen insanlara deli gözüyle bakılması çok ironik.
Bgm: Daniel Jang - Lifetime Violin Cover
Kitap şimdiye kadar okuduğum en güzel kitaptı diyebilirim. Tahminimce yüzden fazla yerin altını çizdim. Neredeyse tüm kitabı çizecektim. Belki şahsi olarak kendime çok uygun bulduğum için olabilir ama eminim ki birçok insan bu kitapta kendini bulacaktır. Okudukça hayatımı ne kadar batırdığımı düşündüm ve sadece kendimi değil çevremdeki insanların hayatlarını kendilerine nasıl zehir ettiklerini fark ettim.
Kitap ölmek üzere olan insanların tecrübeleri ile yazıldığı için hayatın tüm gereksizliğinden ayrılmış özünü okuyorsunuz. Tabii ki kitaptaki her şeyi hayatımıza uyarlamak zor olacaktır ancak ne kadar uygularsak o kadar huzurlu bir hayatımız olacak ve ölümün kıyısına geldiğimiz zaman o kadar az pişmanlıklarımız olacak.
Kitabı okurken her satırında iyileştiğimi hissettim. Her zaman tavsiye listemde olan bir kitap olacak.
Reklam
BGM - Daniel Jang - Senorita violin cover
İlk defa Sherlock Holmes okudum ve güzeldi yani. Normalde böyle şeylere aşırı meraklı olmadığım için kitap da aşırı iyi geldi diyemem. Ama vaktim boşa gitmedi en azından. Yazacak pek bir şeyim yok galiba.
*Spoiler*
BGM: Daniel Jang - A Whole New World
Müzik çok baygın bir şeydi bilsem az daha hareketli bir şey seçerdim çünkü kitapta olayların ardı arkası kesilmiyor ama genel olarak bakınca üzücü bir hikaye var ona uygun bir bgm oldu sanırım. İçimizdeki Şeytan'ı 134340 günde bitirdikten sonra bu kitabı 3 günde bitirmek kendime getirdi. Çeviri olmasına rağmen kısa ve güzel bir edebiyat sanırım daha çok ilgimi çekti. Türk edebiyatı umarım hep böyle uzun ve sıkıcı değildir :(
Kitap Stalin rejimine karşı yazılmış olsa da ben başka insanlar da gördüm hikayede. Halkları özgür kılacağım diye bir devrim yapıp sonra kendisi diktatör olan çok insan var dünya tarihinde. Yani insanlık hep böyle gelmiş böyle gidiyor. Halide Edip'in yazdığı önsözde dediği gibi "Yavrular, kendi kuvvetlerinin farkında olmadığı" sürece, güçlü köleler olmaya ve birilerinin yönetiminde kalmaya devam edecekler. Ortaya özgürlük adına çıkan ama onlara her türlü haksızlığı yapanları desteklemeye devam edecekler.
Kitabın 1984'le benzeyen kısımları da vardı. Yani diktatörlük her yerde aynı olduğu için belki de benziyordu. Özellikle halkın tek işinin çalışmak olması ve gerek dış ilişkilerle ilgili gerek kanunlarla ilgili sürekli değişen şeyleri gayet normal karşılamaları 1984'te de olan bir şeydi. Hükumet bir gün evet dediğine diğer gün hayır diyor ve sanki başından beri hayır dediğini de halklara kabul ettiriyor. Eğer önceden evet diyordunuz diyen çıkarsa sen yanlış hatırlıyorsun diyip geçiştiriyor. Bu bana çok trajikomik gelmişti. Hoş, halkın da çok fazla diretmeye ne kudreti ne zamanı var zaten. İkisi de distopik bir roman olsa da gerçek hayatta böyle şeyler yok değil. Ne özgürlük adına öne çıkan ama sonradan gözünü hırs bürüyen bir kahramanı, ne onu yücelten ve her isyanda ortalığı sakinleştiren(?) koyunları
*Spoiler*
*Bgm: Daniel Jang - Wolves violin cover*
Ne kadar ağır bir kitaptııı D": Önceden okuduğum kitapları günlük okuyup bitirirken küçücük kitabı 5 günde bitirebildim. Zaten akademik kitapları okumakta zorlanıyorum bir de çeviri eski olduğundan mıdır nedir çok zor okudum. Hikaye kısmı bile baya yorucuydu ki teorik kısımdan hiç bahsetmeyeyim. Her şeye rağmen güzel bir kitaptı. Asla pişman değilim.
Öncelikle bu kitabı karbon kitap serimin arasına sıkıştırıp okumamın sebebi bir önceki okuduğum Satranç kitabında Hitler rejiminin bir kurbanı olan, toplama kampı yerine bir otel odasında yalnız başına bırakılan karakter ile karşılaştırmak istememdi. Bu kitapta da Frankl bir toplama kampında gayet işkence gören kesim arasında kalıyor. O kadar sıkıntı içerisinde, insanlık namına hiçbir şeyin olmadığı bir hayvandan daha kötü yaşam şartları altında bile insanın yaşamın anlamını sorgulayabildiğinden bahsediyor. Tüm bunları okurken aklıma hep Satranç kitabında odaya kapatılıp insanlardan ve hatta dünyaya ait her şeyden tecrit edilen Doktor B geldi. O da bir anlam bulabilir miydi acaba? Ya da Doktor Frankl onu görmediği için her durumda bir anlam bulunabildiğini mi düşündü? Doktor B eğer o satranç kitabını bulmasaydı anlamsızlık ve daha nice zihinsel çatışma içinde ölüp gidecekti. Toplama kampında onca sıkıntıya rağmen bir gün batımı manzarasında mutluluk bulabiliyorlardı ama Doktor B'nin günbatımı görebileceği bir penceresi bile yoktu. Yine kampta insanlar birbirleriyle olası gelecekleri hakkında hayaller kurup muhabbet ediyorlardı ancak Doktor B'nin muhabbet edeceği tek şey kendisi ve halüsinasyonlarıydı. Bunun bir cevabı varsa Doktor Frankl'dan duymak isterdim.
Diğer bir karşılaştırmayı da 1984 ile yaptım. Doktor Frankl gece bir ayıklama seansında kupkuru kalmış vücutlarını
*Spoiler*
*Bgm: Daniel Jang - Way Back Home violin cover*
Kitabın Türkçe çevirisini ilk okuyanlardanım bu yüzden biraz mutlu hissediyorum :) Kitabı okumama vesile olan kişiye çok çok teşekkürler <3
En son ne zaman böyle güzel bir roman okudum bilmiyorum. Aşırı akıcı bir kitaptı. Asla 2 günde bitirebileceğimi sanmıyordum. Hatta vaktim olsa bir günde bitirebilirdim. Bir filmin içerisinde dolaşıyor gibi hissettim.
Aleksitimi hastalığı psikoloji öğrencileri tarafından bile pek bilinen bir şey değilken böyle çok satan bir kitapta bahsedilmesi gerçekten çok güzel olmuş. Hiç duyguları hissedemeyen bir insan herkese çok garip gelir ve hikayede de garipseyen çok kişi var. Bunun ne tür bir rahatsızlık olduğu, insana neler kattığı ya da insandan neler aldığını çok güzel anlatmış.
Çok güzel hayat dersleri de vardı hikayede. Örneğin çocuğun gidip de bakkala sokakta bir çocuğun ölmek üzere olduğunu söylemesi ama adamın bunu çok ciddiye almaması ve geç kalındığı için ölen çocuğun bakkalın oğlu olması. Bunu okuduğumda küçük bir şok geçirdim. Ve adamın karakolda çocuğa bağırıp "Ciddi bir şekilde söyleseydin geç kalmazdım" demesi çok manidar. Bir çocuk bile olsa eğer ciddi bir olay varsa önem göstermeliyiz diye düşünüyorum. Ayrıca birisine iyilik yapmayı çok da umursamadığımız zaman o işin ucunun bize de dokunmayacağını bilemeyiz.
Gon'un hayatında da sanırım çocuklukta yaşanılan erken dönem travmaların etkisini görüyoruz. Belalı, birilerinden hıncını almaya çalışan, güçlü görünmek isteyen kötü bir çocuk. Ama Gon Yunjae ile takılmaya başladığı zaman onun iyi birisi olabileceğini düşünmüştüm. Dışarıdan her ne kadar kötü görünse de içinde iyi bir kalbi olabilir. Şubat diye bir dizi vardı. Orada da yeraltında/sokaklarda yaşayan sert ve kaba görünümlü kişilerin de iyi kalpli olabileceğini
Reklam