Aleyna
@bibliyomanuss
F'
Ne çağa ayak uydurabilirdim ne de çağsız yapabilirdim, öyle işte, kendince
Şu anda okuduğu kitap
İyi Bir Denk Geliş2023 Okuma Raporları
Kitabı, İstiklal caddesinde İnsan Kitap'tan tesadüfi aldım. Yazarın daha önce "Homo sapiens", "Homo Deus" ve "21. Yüzyıl İçin 21 Ders" gibi meşhur kitaplarının da yazarı olduğunun bilincinde değildim. İçerikleri okurken "Erdoğan, Putin, Trump ve Netanyahu gibi liderler neden kaybetmiyor?" sorusunu gördüğüm gibi almaya karar verdim. Üstelik bu soruyu İsrailli Tarihçi ve Felsefeci olarak soruyor. Denk gelen zamana bak.
Bu kitapta Harari'nin daha önceki kitaplardan alıntıları, tespitleri ve meşhur soruları var. Yazarın diğer kitaplarına geçmeden onu tanımak için iyi bir seçenek.
Ben okurken aaa diye şaşırıp kaldığım zihnimin yeni bir pencere daha açtığını hissettiğim yerler de oldu, mesela: "2010 yılında obezite ve obeziteye bağlı hastalıklar tüm dünyada toplam 3 milyon insanın ölümüne yol açarken, terör birçoğu gelişmekte olan ülkelerde 7697 kişinin canına mal oldu. Sıradan bir ABD'li Avrupalı için Coca-Cola, El-Kaide'den çok daha ciddi bir tehdit."
Bunun dışında sırf yazmak için yazmış olduğu yerlerde vardı. Kendini tarihçi diye belirten bir kişinin bu kadar yüzeysel kalması beni rahatsız etti. Kendisi de belirtiyor zaten diğer tarihçilerden farklı olduğunu ama bir tespitte bulunuyorsan onun da altını biraz doldur be kardeşim.
Velhasıl kelam okunmalı mı? İçeriğine göz atın, dikkatinizi çekiyorsa alın. Zaten 95 civarı bir sayfa sayısı mevcut. 1 saate okur, yazar hakkında az çok fikir sahibi olursunuz.
Okuyun ve Okutturun
Henüz bitirdim kitabı, yüreğim cayır cayır yanıyorken yazmak zihnimdekileri akıtmak istiyorum.
Ah Meryem... Ah Leyla... ve daha bir çok kadın... Kaç kişiyi temsil ediyorsunuz bu kitapta Allah bilir. Kimler böylesine çetin bir mücadeleyle karşı karşıya kaldı. Tepenize bombalar yağarken ne umutlarla günleri ilerlettiniz...
Kitabı okumaya başlarken kendime, okuduğum yorumlardan dolayı, çok bir beklentiye girmemem gerektiğini tembihleyip başladım. Çünkü 1 tane dahi olumsuz yorumla karşılaşmadım ama beklentiye girsem bile yine de beklentimin çok üzerinde bir kitap olurdu.
Kitaba Meryem'in hikayesiyle başlıyoruz. Evlilik olmaksızın doğan bir çocuğun gözüyle bakmaya başlıyoruz Afganistan'a. Toplumdan ayrışarak küçük bir kulübede annesiyle baş başa yaşayan Meryem ve onların düzenli gelen ziyaretçileri, en önemli ziyaretçisi ise babası Celil. Zaman geçiyor Meryem büyüyor ve okumak istiyor ancak annesi, onun bir harami (haram) olduğunu ve nereye giderse gitsin asla rahat bırakılmayacağını, en güvenli yerin annesinin yanı olduğunu söyleyerek isteğini reddediyor. Böyle böyle Meryem bir çok şey için annesine kızıyor. Annesinin, babasına olan öfkesinden nefret ediyor ve bu sebeple gizlice babasına yola çıkıyor. Bundan sonra olanlar oluyor ve asıl hikaye buradan sonra başlıyor. Daha sonra Leyla ile yolunun kesişmesi ve birleşmesi üzerinden hikayenin geri kalanını okuyoruz.
Ben ilk defa bir kitabı okurken ağladım. Allahım dedim, bu nasıl cahillik, bunlar nasıl acılar, insanların yüreği nasıl dayanmış bunca şeye. Empati yapmaktan çok korktum ama asla alıkoyamadım kendimi. Sanki Meryem, Leyla ve bir de ben gittik bu yolu.
Rabbim kimseyi bu acılarla imtihan etmesin. Toprağım da toprağım. Tek diyeceğim, OKUYUN VE OKUTTURUN.
Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2023 6. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 03 Nisan 2023 01:07
gerçek bir hikaye. firdevs. ah firdevs. hayatın seni kendi elleriyle fahişeliğe nasıl hazırladığını okurken ben yerin dibindeydim. insanlara güvenip yarı yolda bırakılmanın verdiği hayal kırıklığını iliklerimde hissettim her seferinde. ah kadın. sadece yaşayabilmekten başka gayesi olmayan, erkeksiz bir hayatı düşleyemeyen, hayatını devam ettirmek için bile onlara muhtaçlık hisseden kadın...
kesinlikle okunmalı. her erkek, özellikle her kadın bu hikayenin yükünü bir defa da olsa sırtlamalı. kitap kapağını kapattıktan sonra da kendimiz için şükür, bu mücadeleyi veren kadınlarımız için hiçbir şey yapamıyorsak bir dua edelim. ve daha çok okuyalım, gelişelim. insan olabilmek ve insan kalabilmek için.
Kitaba başlamadan önce buralarda biraz araştırır, youtube - google üzerinden de sorgularım. Kafamda yazar ve kitapla ilgili bir taslak oluştuktan sonra artık kendimi okumaya hazır hisseder başlarım. İyi ki öyle yapmışım. Yoksa süreci anlamakta çok zorlanırdım.
Yazar sebebiyle oldukça ön yargılı olarak okuma sürecine başladım. Kendisinin "bunu buraya takan (başörtü) adamın içi iyi olabilir mi?" diye söylemi var bir programda. Nasıl yani dedim kendi kendime. Kitabında bir kadının yaşam hakkının ihlalinden, izinsiz ondan faydalanmasından, bir savcı tarafından bile insan yerine koyulmamasından bahsediyor. Bir kadından bahsediyor. Senden, benden, şehirliden, köylüden, herhangi bir kadından bahsediyor. Anlatılamayanı anlatmak, susanın sesi olmak için 15 yılını vermiş bir kitaba. Başörtülü bir birey olarak aldım okudum. Canı sağolsun.
Kitabın içeriğine gelirsek: kitap 3 bölümden oluşuyor. Ana konu "yalı cinayeti". Cinayetin savcısı olan Faik İrfan Elverir, yaşam hakkı elinden alınarak köleliği normal bilen Melek ve Melek'i kurtarmak için cinayet işleyen Yalçın ile 3 kişinin bakış açısından okuyoruz olayı.
Savcı Faik'in bir kadına olan bakış açısına mı üzüleyim, Yalçın'ın Melek'i kurtarıcam diye idama mı sürüklemesine mi üzüleyim bilemedim. Melek'e yapılanlar canımı o kadar acıttı ki empati yapamadan duramadım. Ben olsam ne yapardım? Etrafımda birinin başına bu durum gelse akrabalarımın bakışı nasıl olurdu? Hep beni düşünmeye ve sorgulamaya itti.
İlk defa bilinç akışı tekniği ile bir kitap okudum. Melek'in zihninde olmak ve düşüncelerinin her bir ayrıntısını bilmek ruhen çok yordu beni. Kitap akıcıydı, aktıkça aktı ama gerçek bir olay olduğunu bilmek yüreğimi daha da deşti.
Alıp okuyun. net.
Ah Zeze... Ah Portuga'nın sivrisineği...
Seninle çok daha önce buluşmalıydım. Seni hayatıma bu kadar geç dahil ettiğim için özür dilerim.
Kitabın kapağını az önce kapattım. Zeze'ye olan saygım ve ona bir şey olacak korkusundan son 20 sayfayı oturarak okudum, kitabı bitirdiğimde kamburlaşmış ve biraz sulu gözlerle tekrar tekrar babasıyla olan diyaloğunu okumaya çalışıyordum.
Ah Zeze... Belki de, sevginin esirgenmiş olduğu çocuklar için bir çığlıksın sen. Seni dinledikten sonra sesim hiç var olmamış gibi kısıldı. Her bir yaramazlığını sanki "ben buradayım" demek için yapıyordun. Ah bir anlasalar dedim hep içimden. Nolurdu Zeze'ye bir kulak verselerdi. Onun aklını, onun düşüncelerini bir görselerdi. Zeze'ye sahip oldukları için ne kadar şanslı olduklarını anlayacaklardı...
Bir çocuğa yapılacak en güzel şey, onu çocuk halinde bırakabilmek, büyümesini istememek ya da büyükmüş gibi davranmasını beklememekmiş. Çocuk, çocuktur. Çocukluğunu yaşayamamış her bir birey geçmiş travmalarıyla yaşamaya mahkumdur. Bu yüzden çocuklarımızı bırakalım da yaşayabilecekleri en güzel çocukluğu yaşasınlar. Burada biz büyüklerin yegane görevi de buna destek vermek olmalı.
Özellikle anne ve baba olacak her bir bireyin muhakkak okuması gerektiğini düşünüyorum. Hırpalanmış bir çocuğun yüreğinde yaşamak, empati için kendinize katacağınız en büyük iyiliktir.
Kitaplar iyi ki var.
