Çay koy yeniden başlıyoruz...
Tecrübelerimizle değil de sıfırdan yeniden başlayabilmek mümkün olsa belki değil ama kalan hayatımızı geçene nispetle daha tecrübeli yaşamaya çalışmalıyız kimseyi değil de kendimizi mutlu etmeye çalışarak yaşamak gerek bence elalem naparsan yap doymuyor ne yapsan beğenmiyor hatta gün geliyor bütün yaptıklarını silerek yapmasaydın diyip kenara çekiliyor.
Bu kitapta o kadar kendimden parçalar buldum ki iyiki yolum kesişmiş iyiki kitaplığımda yerini aldı bide yazardan okurlarına imzalı olması ekstra güzel bence....
Keyifli okumalar......
Xwe nasbike!
Puan vermedi
Dema ku min cara yekem pirtûk wergirt, min guman kir ku ez ê di şerê azadiyê de rastî lehengekî birûmet lê bêrûtbe bêm. Lê gava min xwendina xwe qedand, guhertina civaka me, têkçûna nifşê xwe û têkoşîna ji bo jiyanê min hîs kir.
Roman bi taybetî li ser koçberîya navxweyî, windabûna nasnameyê û veguherîna têkiliyên malbatî dirawestê; di heman demê de jî trajedîya mirovî, têkçûna ruhanî û şertên ku mirovan di nav pergela ke tund de diguherîne vedikole.
Ev berhem li ser rêwîtiya Besri û malbata wî ye, ku piştî heft salan vedigerin gundê xwe yê li herêma Sêrtê/ Dihê- Erûh, ji bo cejnê û dîtina xizmên xwe. Di rê de, ew derbasî deverên dîrokî dibin: Cîhê şerê Emerê Filitê Qito (Dengbêj Aydın), deşta Reşkotan û Elikan, Cemîlê Çeto, Newala Qesaban.
Besri bi kurmetê xwe Zeyd re behsa paşeroj, zilmên berê û guhertinên li herêmê dike. Gava digihîjin gund, ew bi xizmên xwe re dicivin, cejnê pîroz dikin, li deverên kevn digerin û bîranînên zaroktiya xwe vedibêjin. Di nav çîrokê de, cihê gundê kevnar, guhertinên jiyanê, têkiliyên mirovan û hestên bîranînê û xwestina vegerê li kokê cihê sereke digirin.
Ji bo Besri cihên ku lê mezin bûye, gund û malbat girîng e. Ew dixwaze zarokên wî jî vî cihî bibînin û fêm bikin ku ji ku derê tên.
Berhem nîşan dide ku çawa gund û jiyana mirovan bi demê re hatiye guherandin. Berê mirov bi ker a diçûn, niha bi ereba; berê gund tijî zarok bû, niha pîr zêde ne û ciwan diçin bajaran. Gelek caran behsa demên berê tê kirin, ev yek hestên hesret û hezkirina ji bo rojên borî diafirîne.
Dema çûbun bajar; nabeyna Besrî û malbata wî ne baş e. Li hemberî bavê xwe û diya xwe hestê ne baş hîs dike.
Aliyên herî xurt ê romanê zimanê wî ye; bi zimanekî zelal, hêsan, germ, rast li carinan tûj; zimanekî sade lê herîkbar hatiye nivîsandin. Gotûbêjên
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kurtların GölgesindeMacera
Herkese Merhaba,
Yine asker kurgusu olduğu için balıklama atladığım türk yazar kitabı okuduk. Kitabın konusuna tav olduğumdan okudum da... ama yine hüsran...
Konu ;aynen kopyala yapıştır yapıyorum ; Devletin istihbarat teşkilatı tarafından yetiştirilen ve seçkin askerlerden oluşan Kurtlar Timi, ülkenin savunma sanayisi için gizli bir proje üzerinde çalışan araştırma ekibini korumakla görevlendirilir. Ancak rakip ülkelerin ajanları ve çeşitli örgütler, bu projeye karşı çıkmaktadır. Üstelik bu projenin karşısında duranlar yalnızca dış güçler değildir. Peş peşe gelişen olaylar hem araştırma ekibini hem de Kurtlar Timi’ni sayısız tuzakla yüz yüze getirirken onları aynı zamanda kendi geçmişleriyle de hesaplaşmaya zorlar. Tüm bu kaosun ve bitmek bilmeyen kaçışın ortasında, tim lideri Aybars Tuna Korkmaz ile araştırma ekibinden Sıla Akçiçek arasında hiç beklenmedik duygular filizlenmeye başlamıştır.
Kendimce baya bu kurgulu kitap okumuşumdur , deneyelimdir yani ama bu kadar cocukça yazılanla ilk defa karşılaşıyorum.
İlkokul 5. sınıfından Sıla ve Aybars tuna ‘nın kendileri yazdığı tiyatro oyununa hoşgeldiniz demek istiyorum. Komedi gerçekten, yine bır cok kişi ayılarak bayılarak okumuş. İnanılır gibi degıl. Düzgün diyolog bile yok karakterler arasında ve olaylar o kadar.karışıkki anlaşılmıyor ne yaptıkları yani.. şöyle acıklıyım ; daha 20. Sayfadayız, başroller çarpışıyorlar, adam pardon diyor; kızda önüne bak filan lafları ediyorlar ve uzaklaşıyorlar.. bakın sadece 4 cümlelik bir yer burası... ulaaaa meğerse bunlar o çarpışmada birbilerini süzmüşler ve böyle olağan dışı bir aşkla birbilerine bağlanmışlar mı? Bağlanmışlar valla... ne okuyorum ben dedim, her karakterin agzından okuyoruz çünkü; geri döndüm o sayfaya ben mi kaçırdım bir şey yada sayfa mı eksik fılan... öylede
açık ara serideki en iyi kitaptı. belki bazıları aksini iddia edebilir ancak ben şöyle diyorum : Hannibal>>>Kızıl ejder>Kuzuların Sessizliği>>Hannibal Doğuyor. bu kitaba en iyi kitap deme sebebim ise kitapta Hannibal Lecter'ın rolü. Çoğu kişi kuzuların sessizliği filminden dolayı Hannibal'ı psikopat, manyak ve dengesiz bir katil olarak görür. Ki öyledir zaten. Ancak Hannibal'daki diğer temalara kıyasla cidden sadece manyak bir psikopat olarak bilinmesi üzücü. Hannibalın kitapta temel felsefesini görüyoruz. Cinayetleri, geçmişi, kurbanlarla olan bağı (doğrudan hepsiyle göremesekte masonla olan dinamiğinden diğerleriyle olan bağlarıda çıkarabiliriz), ideolojisi, felsefi düşüncesi, hafıza sarayı, iç dünyası gibi şeyler. ayrıca ben ilk film serisini izleyip öyle kitaplara başlamıştım. ve Hannibal (2001) filmi çokta iyi bir film değildi. Hannibal ahmak, sadece zevk için öldüren ve hiçbir olayı olmayan, sadece anthony hopkinsin oyunculuğu sayesinde taşınan bir karakter gibiydi. (hannibal filminde diyorum kuzuların sessizliğini değil söyleyeyim tekrardan) Ancak Hannibal filmi ile Hannibal kitabının farkını görünce ağzım açık kaldı. Hannibal oldukça derin bir karaktermiş. Ve kitabın son kısmıda filmden oldukça farklıydı. şimdi tamam filmde sonunu değiştirmelerini anlayabiliyorum, kitaptaki oldukça rahatsız edici bir son ancak derinlik anlamında cidden çok başarılıydı. gerçekçi veya ahlaken doğru değil ancak "derin". ayrıca birşey söyleyeyim : ben çoğu kişinin aksine Hannibal Lecter karakterini filmlerden değil, NBC'de çıkan dizisinden gördüm. Ve Kızıl Ejder ile Kuzuların Sessizliği kitaplarını okurken Hannibal'ı anthony hopkins gibi canlandırdım hep gözümde. Ancak bu kitabı okurken Hannibal hep gözümde Mads Mikkelsen gibi canlandı. Yani dizideki Hannibal. Çünkü cidden bu
Nivîskar Husên Arif Revde Gurg'a xwe li ser sê hima avakiriye: Hebûn, teoriya Maslow ; ji bo jiyanê pêdiviyên sereke, û helbet Kurd û jiyana Kurdan.
Kesayetê sereke Barham dike jiyanekî bo malbata xwe û hebûna xwe ava bike; Dilê wî civata gurgên du pê dixele, pişta xwe dide wan, cîhwarekî ji xwere peyda dike û bi jin, herdu zarokên xwe li wir dijî. Naxwaze kes bê wê jiyana ku wî avakiriye . Bi derfetên xwe bi hewildanên xwe xwe re "memleketkî" ew lê serdar e de dijî. Behram kesayetek pir mêre; Hemû biryaran tena serê xwe digire, ne guh dide derfet û zextên wê jiyanê, ne jî şîretên derdorê û ê bavê Eyşê , heta qet guh nade Eyşê jî, "Gelo di bedêla demançeyê de, te tiving hebûya baştir nebû? Min wê demê gote te, di bedêla demançeyê de, hindek pereyê din jî deyn bike û bide tivingê, lê te guh neda min" Behram bersiva wê neda û xwe bêdeng kir.(Arif,2024,r.39) Pêdiviyên malê , taybetî ên parastinê û rêveberinê hemî tena serê xwe dike. Metleba wî weke ku minetê kesî neke.
Dema diçe mala apê xwe niftê bine, ap û jinapa wî bi dilekî geş jî wî pêşwazî dikin û xizmeta wî pêktînin. Dîsa jî dema pêdiviyên xwe rêz dike divê xwarina me têra me heye û geleke jî, tenê dibe nifta me kêm be em çirayê hil nakin û xilas. Ji bo minetê kesî neke dike niftê kar neyîne.
Serî de wek Maslow dema pêdiviyên xwe rêz dike pêşî wek Kurdekî divê "pêşî star,paşê debar" ( gotinên mezinan) " Lê ardê me heye. Birinc, savar, nîsk, nok û rûnê me heye. Şekir û çaya me heye, û ne tenê para deh rojan, belku ya herî kêm ku şekir û çay e, têra sê deh rojan jî dike. Tenê neft e ku me kêm heye û ew jî eger biqede, îcar em çirayê hil nakin û xilas" (Arif, 2024, r.8)
Eyş jî pêywira xwe tîne cî ango bermaltiyê dike: Karê xwerin û vexwerinê- kanî ciqas dur be û anîna avê zehmet be jî, ew
Onur, Kan ve Biraz da Sapkınlık1000Kitap
Tabi ki Hafif Spoiler İçerir!!!
Kitabın kapağını gördüğümde “Japon samuray onuru, biraz zen felsefesi, biraz çay ritüeli…” diye bir beklentiye girmiştim. Zaten toplu kitap siparişi verdiğimde en çok bu kitabı merak ediyorum diye de belirtmiştim. :) Ama 
Cuniçiro Tanizaki amcamız sağolsun başka bir manyaklık kanalına bağlanmış. Aşkı, tutkuyu, şiddeti, sapkınlığı aynı kazana atıp kaynatmış. Ortaya da epey tuhaf bir çorba çıkmış. :)
Daha ilk sayfalarda kelleler havada uçuşuyor. Ama bu kelleler sadece kesilmiyor, özenle temizleniyor, parlatılıyor, süsleniyor. Bir ekip var, ölüleri restore ediyor resmen. Adamlar ölümden estetik çıkarıyor.
Yani Japon sanatı dediğin bu muymuş kardeşim?
Biz daha sabah saçımızı tarayamıyoruz, adamlar ölü kafayı cilalıyor.
Sonra hikayeye bir kadın giriyor. (Klasik işte :)) Bir tebessüm uğruna, adam (tabi daha çocukumsu :)) savaş alanına koşuyor, kralın kafasını kesecek. Bak hele bak bak.! Sen büyüdünde er meydanına mı koşuyorsun :) Ama olay tabii ki planlandığı gibi gitmiyor yetişemiyor, panikle kralın burnunu kesip kaçıyor. Ve o an anladım ki bu kitapta hiçbir duygu normal değil. Ha! Unutmayayım! bide burunsuz kelleye “Kadın başı” ismini vermişler. Neyse bu kısımlara çok ayrıntılı girmeyeceğim okuyanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır.
Gelelim ilerleyen bölümlere…Bazı sahneler öyle abartılmış ki, duygudan çok mide bulandırıyor.
Erotizmle vahşet arasındaki çizgiyi yazar bilerek silmiş belli ki, ama bazen bu silik çizgi hikayeyi derinleştirmiyor, sadece karartıyor.
Bir yerden sonra “bu karakterler ya kafayı yemiş, ya da yazar fazla keyif aldı yazarken” diyorsun. Ooo yazar keyif almış ne demek uçuşa geçmiş mübarek :)
Yine de, Tanizaki’nin dili beni garip bir şekilde içine çekti. Okurken ara ara bazı yerlerde tiksindim bazen de hayran kaldım.
Mesela
Cuniçiro Tanizaki amcamız sağolsun başka bir manyaklık kanalına bağlanmış. Aşkı, tutkuyu, şiddeti, sapkınlığı aynı kazana atıp kaynatmış. Ortaya da epey tuhaf bir çorba çıkmış. :)
Daha ilk sayfalarda kelleler havada uçuşuyor. Ama bu kelleler sadece kesilmiyor, özenle temizleniyor, parlatılıyor, süsleniyor. Bir ekip var, ölüleri restore ediyor resmen. Adamlar ölümden estetik çıkarıyor.
Yani Japon sanatı dediğin bu muymuş kardeşim?
Biz daha sabah saçımızı tarayamıyoruz, adamlar ölü kafayı cilalıyor.
Sonra hikayeye bir kadın giriyor. (Klasik işte :)) Bir tebessüm uğruna, adam (tabi daha çocukumsu :)) savaş alanına koşuyor, kralın kafasını kesecek. Bak hele bak bak.! Sen büyüdünde er meydanına mı koşuyorsun :) Ama olay tabii ki planlandığı gibi gitmiyor yetişemiyor, panikle kralın burnunu kesip kaçıyor. Ve o an anladım ki bu kitapta hiçbir duygu normal değil. Ha! Unutmayayım! bide burunsuz kelleye “Kadın başı” ismini vermişler. Neyse bu kısımlara çok ayrıntılı girmeyeceğim okuyanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır.
Gelelim ilerleyen bölümlere…Bazı sahneler öyle abartılmış ki, duygudan çok mide bulandırıyor.
Erotizmle vahşet arasındaki çizgiyi yazar bilerek silmiş belli ki, ama bazen bu silik çizgi hikayeyi derinleştirmiyor, sadece karartıyor.
Bir yerden sonra “bu karakterler ya kafayı yemiş, ya da yazar fazla keyif aldı yazarken” diyorsun. Ooo yazar keyif almış ne demek uçuşa geçmiş mübarek :)
Yine de, Tanizaki’nin dili beni garip bir şekilde içine çekti. Okurken ara ara bazı yerlerde tiksindim bazen de hayran kaldım.
Mesela