Finali çok çarpıcıydı.
Bu kitaba tek yorumum budur.
Zira başlarında ne okuduğumu anlamamış, afallamış ve sıkılmıştım ama son yüz sayfada kalakaldım.
Bana bir şeyler düşündüren kitapları bazen sevmiyorum.
Izdırap verdi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dinden Uzak Bir Aşk Tasavvuf Romanı
Samiha Ayverdi'nin okuduğum 4. kitabı olmakla beraber en sevmediğim kitabı olarak yerini aldı.
Dil, üslup, edebi kişiliği benim için zaten tartışmaya kapalı Samiha Ayverdi'nin. Kitabı okurken, sürekli bir yerlerin altını çizmek istedim. Ama Kadriye ile evli olan Cemil'in Juliette'ye aşık olması, bu aşkı öyle sevimli, ilahî, kutsal gibi göstermesi beni irrite etti. Zaten son sayfalara doğru altını çizmeyi bıraktım bir şeylerin. Tasavvufî bir çizgide ilerlemeye çalışan bu kitabın İslamî tasavvufla hiçbir alakası yok.
Bazı modernistlerin oluşturmaya çalıştığı dinsiz Tasavvuf'u okuyormuş gibi hissettim. Cemil aşık olup, ilahi aşka kavuşacak dedik, o da olmadı. Sürekli insanların eksikliklerini vurgulayan, herkesi yavan gören Cemil karısını aldattı, hor gördüğü amcasının cemiyetine geri döndü. Juliette'nin sonu meçhul bırakıldı.
Kitap hakkındaki incelemelere baktım, herkes çok olumlu konuşmuş. Bence Samiha hanım'ın dili o kadar güzel ki yanlışı allayıp pullayıp bize doğru diye yutturmaya çalışmış.
Ama bu kitap tasavvufla alakalı olmamış.
Ben bu kitabı, köylü olduğu için hep bir aşağı görülen ama kocasına karşı nezaketini asla bırakmayan Kadriye'nin dilinden dinlemek isterdim. Zira benim için onun aşkı çok daha kutsaldı.
Gereksiz değilsin Çulkaturin :')
Bu kitabı tam Oblomov üzerine okudum. Bu aralar Rus edebiyatında, gereksiz lüzumsuz, tembel hangi karakter varsa okumaya niyetliyim galiba :)
Ölmek üzere olduğunu bilen Culkaturin son günlerinde günlük tutar ve niye lüzumsuz olduğunu anlatır. Aşkını ve onu nasıl kaybettiğini paylaşır. (Liza ne sevimsiz kızdın be sen)
Sonunda da ölür!
Zaten sonunda öleceğini bilecegimiz için Oblomov gibi şok olup üzülmedim :')
Dilini beğendim, usta bir kalem.
Çulkaturin gereksiz olduğunu söylese de ölüme yaklaşınca nasıl da dünyanın kıymetini anladı.
Ah be dünya, hayat, yaşamak!
Çok acayipsin.
Oblomov, Oblomovka'da doğdu oblomovca yaşadı ve oblomov olarak öldü.Edebiyat
Dertlendim, kederlendim.
Kitabın kapağını kapattığımdan beri kendi kendime söylediğim tek cümle. "Ah zavallı Oblomov!" oldu. Sonra da Oblomovluk gerçekten bir zavallılık mı diye sorguladım.
Acaba bu kitapta ben hangi karakter olurum diye düşündüm. Muhtemelen bir Ştolts olmamın mümkün olmayacağına karar verdim. Herhalde en çok yine de Oblomov'a benzediğimi fark ettim. Sonra da Ştolts gibi bir dostum olmadığı için üzüldüm.
Kitap beni etkiledi... Hem de çok. İlk 300 sayfasını kpss'den önce yaya yaya okumuştum ama zaten oblomov efendinin uyanıp yatağından kalkması zaten 100 sayfa sürmüştü.
Ancak sınavdan sonra okumaya fırsat bulunca gerisi aktı gitti. Hem de nasıl akmak... Bir çırpıda okudum ama okuduğum süre boyunca göğsüme bir sıkıntı çöktü, düşündüm, hayıflandım, bunaldım.
En nihayetinde bitti.
Oblomov tembel bir karakter olsa da hep tutarlı, ne istediğini bilen biri oldu. (İstediği şey, hiçbir şey yapmamak bu arada)
Olga'ya karşı çok büyük bir aşk yaşasa da bu aşk bile onu o tembellikten çıkaramadı.
Ştolts ve Olga hayata bağlı insanlar olarak evlendiler, en sevdikleri dostlarını (burada her ikisi de oblomov'u bir dost olarak hep çok sevdiler. Koruyup kollamaya çalıştılar.) hayata katmaya çalıştılar ama bunda başarılı olamadılar.
Oblomov, Oblomovka'da doğdu oblomovca yaşadı ve oblomov olarak öldü.
kısacık olmasına rağmen bir tokat gibi yüze vuran bir Tolstoy öyküsü...
Ben Rus edebiyatını çok severim, ayrı severim.
Kimileri için ağır, kasvetli, soğuk, cebinde son üç rublesi kalan hastalıklı bir baş karakterden oluşan ultra dram olarak kabul edilse de benim için Rus edebiyatı gerçeğin ta kendisidir. Bu kitapta öyle gerçekti ki beni çok ama çok düşündürdü.
Elime aldığımda incecik olarak görüp bir çırpıda okuyacağımı düşündüğüm kitap beni duygudan duyguya hâlden hâle sürükledi.
İlk olarak İvan İlyiç'in ölümünün arkadaşları tarafından duyulmasıyla başlayan kitapta arkadaşlarının riyakarlığını görüyoruz. Ölen kendileri olmadığı için içten içe sevinen İvan İlyiç'in "en samimi dostları".
Bu duyguyu herkes iyi bilir. Bir felaket yaşandığında üzülünür üzülmesine de herkesin içinde kendilerine dahi itiraf etmekten çekindikleri "iyi ki benim başıma gelmedi" düşüncesi dolaşır durur. Kitap bununla başladı ve bu hakikati önce bir bardak soğuk su gibi yüzüme boşalttı. Sonrası da canımı sıkmaya devam etti, İvan İlyiç'in yaşamı, evlenmesi, çocukları ve hastalanması art arda devam ederken her şeyi olması gerektiği gibi yapmaya çalışan bir adamın ölüm vakti gelince "Ya bütün hayatım bir yanlıştan ibaretse?" sorgulaması yerini aldı. Belki kitabin birçok ana fikri vardır. Ama ben en çok bu adamın amansız hastalığı neydi, ona takıldım. Koskocaman İvan İlyiç gözümüzün önünde eridi, gitti. Hastalığı hakkında ekşi sözlükte çeşitli teoriler yazsa da benim de mantıklı olarak düşündüğüm bir gün düşmesi sonucu yaralanması ve iç organlarına aldığı bir hasar sonucu yavaş yavaş ölmesi oldu.
Öleceğini hissetmişti İvan İlyiç. Ama İlyiç'i ölmek üzereyken kimse anlamadı. Karısı anlamadı, çocukları, dostları, doktoru. Hiç kimse anlamadı. Ama ben anladım.
Bugün, yani yüz yıl sonra.
Belki de beni de anlar birileri yüzlerce yıl sonra.
Ama İvan İlyiç yüz yıl önce