"+Unutmak olmazsa insanoğlu nasıl yaşardı bunca acı ortasında.
-Ya hatırlamak!..
+Evet, o da var. Ömür böyle geçiyor işte; kah unutup kâh hatırlayarak."
Nermin Yıldırım ile tanışma kitabım oldu. Çokta memnun oldum. İçime kocaman bir öküz oturdu. Kalkmak bilmiyor saatlerdir. Ailelerimiz tarafından bize bırakılan hayat miras mıydı Süreyya? Böyle olmak zorunda mıydı?
Harika alıntıları olan bu romanın içinde bir sürü roman vardı. Kurgusu çok etkileyici, dil ve anlatımı ruhumu okşuyor gibiydi. Anneleri ile hesaplaşamamış okurları çok ama çok derinden etkileyeceğine eminim. O dönemin şartları çok güzel anlatılmış. Geçmiş ve an bir arada bölüm bölüm ilerlemesi çok keyif verdi.
Okurken hiç zorlanmadım ama kitap bittiğinde yaşadığım ağırlığı tarif edemiyorum. Okuyan herkesin bu ağırlığı yaşayacağına eminim. Hoşça kal Süreyya!