Hermann Hesse - Siddhartha incelemesi Kendi Nehrini bulmak!Felsefe
Hermann Hesse’nin Siddhartha’sı, sadece bir Doğu masalı ya da din kitabı değildir. Aksine, her türlü hazır öğretiyi, kuralı ve dogmayı reddeden, insanın "kendi kendini bulma" hikayesidir.
Kitabı edebi ve felsefi açıdan güçlü kılan en önemli şey, çok net bir ayrım yapmasıdır: Öğrenilebilen bilgi ile ancak yaşayarak kazanılan bilgelik.
Siddhartha, dönemin en büyük hocalarından dersler alır, hatta bizzat Buddha ile tanışır. Ama onun peşinden gitmez. Çünkü bilir ki; bir başkasının bulduğu hakikat, sadece o kişiye aittir. Aydınlanma, kitaplardan okunarak ya da bir lideri takip ederek öğrenilemez. İnsanın bizzat hayatın içine karışması; aşkı, acıyı, parayı, şehveti ve kaybetmeyi kendi teninde hissetmesi gerekir.
Romandaki en güzel sembollerden biri "Irmaktır. "Irmak, durmaksızın akar ama hep oradadır. Tıpkı hayat gibi; geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda yaşanır. Siddhartha, nehrin sesini dinlemeyi öğrendiğinde, hayattaki iyi ve kötü her şeyin bir bütün olduğunu anlar.
Özetle;
Siddhartha bize şunu söyler: Hayatta kendi yolunu bulmak istiyorsan, başkalarının çizdiği haritaları çöpe atmalısın. İnsan kendi kendinin çırağı olmak zorundadır. Gerçek bilge, dünyadan kaçan değil; dünyanın tüm günahını ve sevabını, acısını ve neşesini olduğu gibi kabul edip sevebilendir.
Her yaşta ve her okumada insana farklı bir ayna tutan, tek solukta okunacak zamansız bir başyapıt.
Her gerçeğin tersi de her zaman doğrudur!... 
Tuba Yıldız
Tuba Yıldız
“Rune’ler sadece bir alfabe mi, yoksa unutulmuş bir bilginin izi mi?”
Bu kitap bana en çok şunu düşündürdü: Bazı semboller gerçekten geçmişten bugüne taşınan bir anlam mı, yoksa biz mi onlara anlam yüklüyoruz?
Şebnem Ekşib’in “Rune Sembollerinin Uyanışı” kitabında rune’lerin sadece bir alfabe olmadığı, aynı zamanda enerji ve spiritüel anlamlar taşıdığı anlatılıyor. En çok dikkatimi çeken kısım ise bunların yalnızca İskandinav kültürüyle sınırlandırılmamasıydı.
Mu kıtası, Atlantis, Göktürkler ve eski uygarlıklarla kurulan bağlantılar kitabın en çok “tartışılır” ama aynı zamanda en merak uyandıran tarafıydı.
Rune’ler tek tek ele alınıyor ve her birine farklı anlamlar yükleniyor:
bolluk, güç, bilgelik, yolculuk, yaratıcılık gibi…
Ama benim için kitapta asıl mesele bu anlamlardan çok, sürekli zihinde beliren o soru oldu: “Bunlar gerçekten bir bilgi mi, yoksa insanın anlam arayışı mı?”
Dil olarak ağır değil, bu yüzden konuya yeni giren biri için de okunabilir. Ama bazı bölümler var ki, insanı direkt sorgulama moduna sokuyor.
Sonuç olarak ben bu kitabı “kesin doğru” diye değil, farklı bir düşünce alanı açması için okunan bir metin gibi gördüm.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Budizm'in kurucusu Siddhartha Gautama'nın hayatından esinlenen Hesse'nin kendi felsefi arayışlarıyla harmanladığı bu roman, bir insanın ruhsal olgunlaşma sürecini işliyor.
"Gençken okusaydım belki faydası olabilirdi" diye düşündüm kitap bittiğinde. Hayatınızın bir döneminde kendinizi sıkışmış, yönünüzü kaybetmiş veya 'anlamı' sorgularken bulursanız, yardımcı olabilecek bir kitap.
Yaşıyoruz Sessizce, Şükrü Erbaş’ın insan ruhunun en kuytu köşelerine, aşka, yalnızlığa, hüzne ve zamana dokunan derinlikli şiirlerini bir araya getirdiği çok özel bir eseridir. Türk şiirinin yaşayan en güçlü, en naif seslerinden biri olan Erbaş, bu kitabında da gündelik hayatın gürültüsü içinde kaybolan o sessiz, derinden akan duyguları muazzam bir dille görünür kılar.
Kitap, adından da anlaşılacağı üzere, insanın dünyadaki o sessiz varoluşunu, acılarını içine atarak yaşayışını ve kelimelere sığınarak kurduğu dünyayı anlatır. Şükrü Erbaş, büyük bir bilgelik ve samimiyetle kaleme aldığı dizelerinde, toplumsal çürümeye, yabancılaşmaya ve modern dünyanın getirdiği yalnızlığa karşı şiiri bir direniş alanı olarak belirler. Onun dizelerinde aşk sadece romantik bir duygu değil; insanı insana bağlayan, dünyayı yaşanılır kılan en temel esrime ve şifa kaynağıdır. Acıyı es geçmeyen ama umudu da elden bırakmayan bu şiirler, okuyucunun kendi içine dönmesini ve unuttuğu incelikleri hatırlamasını sağlar.
Yalın, ritmik ve imgelerle yüklü diliyle Yaşıyoruz Sessizce, aceleyle okunup geçilecek değil, her bir dizesi üzerinde durup soluklanılacak, hayata ve insana dair derin iç çekişler barındıran bir başucu kitabıdır. Şükrü Erbaş, bir kez daha kalbin o gizli odalarından seslenerek okurun ruhuna dokunmayı başarır.
Kum ve Köpük, Halil Cibran’ın insan ruhunun derinliklerine dokunan, felsefi ve mistik aforizmalardan oluşan muazzam bir eseridir. Yazarın simgesel ve şiirsel dilinin en olgun örneklerinden biri olan bu kitap, hayata, aşka, insana, doğaya ve yaratıcıya dair kısa ama derin anlamlar barındıran düşünce kıvılcımlarını bir araya getirir.
Cibran, kitabın adından da anlaşılacağı üzere, insan hayatını ve onun dertlerini uçsuz buçaksız bir denizin kıyısındaki kum tanelerine ve gelip geçici köpüklere benzetir. Bu benzetme üzerinden insanın evrendeki yerini, kibrini, yalnızlığını ve aslında ne kadar küçük ama aynı zamanda ne kadar derin bir varlık olduğunu hatırlatır. Kitaptaki her bir aforizma, okuyucuyu toplumsal kalıpların, mülkiyet hırsının ve egonun ötesine geçerek saf bir sevgi ve bilgelik arayışına davet eder.
Doğu gizemciliği ile Batı felsefesini kendi potasında eriten Halil Cibran’ın bu zamansız eseri, aceleyle okunup bitirilecek bir kitap değil; her bir cümlesi üzerinde uzun uzun düşünülmesi, hazmedilmesi gereken bir başucu rehberidir. İnsanın kendi iç dünyasıyla yüzleşmesini sağlayan buruk ama huzur verici bir aynadır.
Çocuklar İçin Felsefe Atlası
1. (Sincap) Sinan, Kant ve Sorumluluk
2. (Kartal) Ece, Niçe (Nietzsche) ve Özgürlük
3. Ela, Sokrates ve Bilgelik
4. Çağrı, Dekart (Descartes) ve Şüphe
5. Ömür, Locke ve Merak
6. Akif, Spinoza ve Doğanın Sırları
7. Bahadır, Tales (Thales) ve Yaşamın Kaynağı
8. Oktay, Farabi ve Erdemli Şehir
9. Gülşah, Sartre ve İrade
10. Yasemin, Soren ve Korku
