Frankenstein: Yalnızlığın Anatomisi
Merhaba sevgili 1000Kitap okurları.
Sevgili 
LULU ile yaptığımız ortak okumanın sonunda, birlikte uzun uzun tartıştığımız bu incelemeyi buraya bırakmak istedim. Ayrıca bana kattığı farklı bakış açıları ve olaylara başka pencerelerden bakmamı sağladığı için kendisine ayrıca teşekkür ederim.
İnsan gerçekten doğuştan mı canavar olur, yoksa onu canavara dönüştüren şey yalnızlık, dışlanmak ve sevgisizlik midir? Bilgi insanı özgürleştirir mi, yoksa insan öğrendikçe kendi karanlığıyla mı karşılaşır? Ve bir insan, yarattığı şeyin yalnızca yaratıcısı mı olur; yoksa kaderinden de sorumlu mudur?
Frankenstein benim için tam olarak bu soruların etrafında şekillenen bir romandı. Kitabı bitirdiğimde geriye korkudan çok zihnimi kurcalayan düşünceler kaldı. Çünkü 
Mary Shelley yalnızca bir yaratık anlatmıyor; insanın kibriyle, vicdanıyla, yalnızlığıyla ve kendi yarattığı şey karşısındaki sorumluluğuyla yüzleşmesini anlatıyor.
Açıkçası kitabı okuma isteğim Netflix uyarlamasını izledikten sonra başladı. O karanlık atmosfer, yaratığın içindeki kırılmışlık hissi ve yalnızlık duygusu beni doğrudan Mary Shelley’nin dünyasına çekti. Sonrasında kitabı okurken elimde yalnızca gotik bir hikâye değil; insan doğasına tutulmuş karanlık bir ayna olduğunu hissettim.
Victor Frankenstein’ın beni en çok düşündüren tarafı, bir yaşam yaratması değil; yarattığı yaşamın sorumluluğunu taşıyamamasıydı. Çünkü yaratığa bir beden verdi ama ona gerçekten bir yer vermedi. Hatta kitap boyunca içimde sürekli aynı düşünce dolaştı: Keşke bir adı olsaydı. Sürekli “Frankenstein’ın canavarı” demek bile insanın içinde bir mesafe yaratıyor. Oysa isim vermek bazen bir varlığı gerçekten kabul etmektir.
Ve kitabın ilginç tarafı şu oldu benim için:
Bütün o cinayetlere rağmen hiçbir zaman kanlı bir vahşet romanı okuyormuşum
LULU ile yaptığımız ortak okumanın sonunda, birlikte uzun uzun tartıştığımız bu incelemeyi buraya bırakmak istedim. Ayrıca bana kattığı farklı bakış açıları ve olaylara başka pencerelerden bakmamı sağladığı için kendisine ayrıca teşekkür ederim.
İnsan gerçekten doğuştan mı canavar olur, yoksa onu canavara dönüştüren şey yalnızlık, dışlanmak ve sevgisizlik midir? Bilgi insanı özgürleştirir mi, yoksa insan öğrendikçe kendi karanlığıyla mı karşılaşır? Ve bir insan, yarattığı şeyin yalnızca yaratıcısı mı olur; yoksa kaderinden de sorumlu mudur?
Frankenstein benim için tam olarak bu soruların etrafında şekillenen bir romandı. Kitabı bitirdiğimde geriye korkudan çok zihnimi kurcalayan düşünceler kaldı. Çünkü Mary Shelley yalnızca bir yaratık anlatmıyor; insanın kibriyle, vicdanıyla, yalnızlığıyla ve kendi yarattığı şey karşısındaki sorumluluğuyla yüzleşmesini anlatıyor.
Açıkçası kitabı okuma isteğim Netflix uyarlamasını izledikten sonra başladı. O karanlık atmosfer, yaratığın içindeki kırılmışlık hissi ve yalnızlık duygusu beni doğrudan Mary Shelley’nin dünyasına çekti. Sonrasında kitabı okurken elimde yalnızca gotik bir hikâye değil; insan doğasına tutulmuş karanlık bir ayna olduğunu hissettim.
Victor Frankenstein’ın beni en çok düşündüren tarafı, bir yaşam yaratması değil; yarattığı yaşamın sorumluluğunu taşıyamamasıydı. Çünkü yaratığa bir beden verdi ama ona gerçekten bir yer vermedi. Hatta kitap boyunca içimde sürekli aynı düşünce dolaştı: Keşke bir adı olsaydı. Sürekli “Frankenstein’ın canavarı” demek bile insanın içinde bir mesafe yaratıyor. Oysa isim vermek bazen bir varlığı gerçekten kabul etmektir.
Ve kitabın ilginç tarafı şu oldu benim için:
Bütün o cinayetlere rağmen hiçbir zaman kanlı bir vahşet romanı okuyormuşum“Hız çağında unutulan şey: tefekkür”·104 syf.·
10/10
2026 24. kitabı
10/10
Tefekkür Yaşamı üzerine konuşalım—bu kitap kısa ama düşündürdüğü alan çok geniş.
Byung-Chul Han burada aslında modern insanın en büyük kaybını işaret ediyor: düşünme ve durma yetisini. Ona göre biz artık “yaşayan” değil, sürekli üreten ve tüketen varlıklar haline geldik. Bu yüzden de “tefekkür” yani derin düşünme, içe dönme, anlam arama hali neredeyse yok oluyor.
Kitabın temel fikrini şöyle özetleyebiliriz:
İnsan sadece eylemle değil, eylemsizlikle de var olur.
Ama burada “eylemsizlik” tembellik değil. Han’ın kastettiği şey:
* Durabilmek
* Sessizlikte kalabilmek
* Kendinle baş başa kalabilmek
* Bir şeyi hemen tüketmeden, üzerinde düşünebilmek
Bugünün dünyasında ise tam tersi var:
* Sürekli meşguliyet
* Sürekli dikkat dağınıklığı
* Sürekli bir şey yapma baskısı
Han buna “performans toplumu” diyor. Yani kimse seni zorlamasa bile sen kendini zorluyorsun.
⸻
Kitabın felsefi damarı
Han, Hannah Arendt’in “vita activa” (eylem yaşamı) kavramına karşı, “vita contemplativa”yı (tefekkür yaşamı) yeniden hatırlatıyor.
Reklam
Harika bir çocuk kitabı diyecektim ama düzeltmem gerekiyor çocuk ve yetişkin kitabı.
Bu kitabı kimler okuyabilir ?
Çocuklar
Yetişkinler
Okul öncesi gibi alanda etkinlik hazırlamak isteyen öğretmenler.
Kısa öz lakin içinde pek derinlik taşıyan bizim tefekkür etmemizi sağlayan ayet ve onun kısa açıklamasından yola çıkarak o hayvanlar hakkında kısaca bilgi vermekle kalmayıp etkinlik köşesi olan şahane bir kitap.Tavsiye eder keyifli okumalar dilerim.
İstanbul'un Unutulan Tarihi,Tılsımları ve Efsaneleri / M.Abdullah Tuğ
"İstanbul'un Unutulan Tarihi,Tılsımları ve Efsaneleri" eseri, tarih kitapları hakkında genel bir düşünce olan; “çok sıkıcı” ya da “yorucu” klasik söylemlerini okuyucuya asla söyletmeyen,aksine İstanbul'un ruhuna yapılacak yavaş ve derin bir yürüyüş ruhu taşıyor.Kitabı okumaya karar verdiğim andan itibaren duyduğum büyük merak ve heyecan kitabın tüm sayfalarında canlılığını korudu.
Yazarın İstanbul’a olan ilgi ve sevgisi,kitabın değerine bambaşka bir kıymet katarken,öte yandan da kitabı basma kalıp bilgi aktarımından çıkarıp,sanki şehrin sokaklarında yürüyor ve her köşesi tarih kokan İstanbul sokakları,bizlere yüzlerce yıllık hikayelerini duyurmak için mistik bir atmosfer oluşturma çabası içerisine giriyor.İstanbul'un sokaklarından saraylarına,hamamlarından meydanlarına,camilerinden kiliselerine uzanan tarih gezimiz,kitapta yer alan fotoğraflar eşliğinde,adeta canlı bir dönem rotası oluşturuyor.
Ayasofya’nın eşsiz siluetinin gölgesinde,Galata’dan Pera’ya,Taksim anıtından Boğaz'ın o eşsiz parlaklığıyla anlıyoruzki, kadim şehir İstanbul’muz sadece bir coğrafya değil,aynı zamanda yüzyıllardır hiç durmadan nefes alan yorgun ama güçlü bir hafıza kaydı alanına sahip.
Yazarın Bizans'tan Osmanlı'ya kadar uzanan efsaneler ve tılsımları derinlemesine ele almasıyla,Meryem ve İsa mozaiklerinin bizlere anlatacaklarıyla,Çiçek Pasajı’nın yeni adını almadan önce sergilenen tiyatral geçmişiyle,kısacası İstanbul’a dair her şey bizlere bu şehrin ne kadar çok katmanlı bir kültürel yapıya sahip olduğunu tekrar tekrar hatırlatıyor.İstanbul'un unutulmuş,saklı köşelerini ya da bilinmeyen tarihini yeniden keşfetme arzusu taşıyorsanız tek kitap içerisinde muazzam bilgilerin yer aldığı bu kitap,eşsiz bir kaynak ve yol rehberi
İstanbul’un Unutulan Tarihi Tılsımları ve EfsaneleriM. Abdullah Tuğ · The Kitap Yayınları · 202416 okunma
Yeni kitap haberini alır almaz çıkmasını dört gözle beklediğim "Dillere Destan Deyimler" i keyifle okudum.
Birçok Türkçe Öğretmeni' nin yakındığı konudur deyimler. Öğrenciler anlamakta, anlamlandırmakta zorlanır. Günümüzde deyimleri bizler de az kullanır olduk, bu nedenle birçoğu unutulmaya yüz tuttu ne yazık ki.
Dillere Destan Deyimler, diğer deyim kitaplarından farklı. Deyimin mantığını anlatma amacıyla yazılan eser; uzun uzun deyim hikayesi anlatmıyor, sıkmıyor, su gibi akıp gidiyor. Deyimin oluşum hikayesini bölümlere ayırarak işin özüne inen yazarımız, kitabı sohbet havasında kaleme almış. "Deyim Dedektifi" bölümlerinde deyimin püf noktalarını, kulağımıza küpe etmemiz gereken konuları bize bir bir söylemiş. Deyimlerle ilgili gerçekler bölümü, kültürlenme bölümü adeta. Her deyimin sonunda minik bir test bekliyor bizi. Artık her yönüyle bildiğimiz deyime yönelik sorular, bizim için çantada keklik. İtiraf köşesi ile deyimleri bizim yaşantımızdaki yansıması ele alınarak deyim daha kalıcı hâle getirilmiş. Hızlı bilgi bölümünde deyimle ilgili kısa ve çarpıcı bilgilere yer vermiş. Bitti mi bitmedi
Geldik benim en beğendiğim bölüme. Sonuç bölümünde yazarımız bizlere deyimden hareketle hayatımızda dikkat etmemiz gereken noktaların altını çizmiş. Bu bölümde öyle derin anlamlı sözler yer alıyor ki...
Ayrıca kitabın çizimlerine de bayıldım. Resimler hem yüzünüzde bir tebessüm oluşturuyor hem de deyimi özetler nitelikte.
Kitabın sonunda en fazla kullanılan 99 deyim ve anlamı da yer alıyor.
Biliyorum çok uzun bir inceleme yazısı oldu. Böylesine Türkçemizi güzel yansıtan kitaplar oldu mu çenem düşüyor. Daha da yazarım aslında ama siz en iyisi bu güzel kitabı okuyun. Öğrencilerinize, çocuklarınıza önerin. Dilimizin zenginliklerinden olan deyimlerimiz dilden dile
Puslu Kıtalar Atlası: Unutulmaz Bir Edebiyat Şöleni
İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlası, fantastik ve tarihi unsurları ustaca bir araya getiren, benzersiz bir eser. Romanın her köşesi, o dönemin atmosferini ve kendine özgü ruhunu yansıtıyor. Hikaye içinde hikaye anlatımı ise, kitabı her anıyla sürükleyici bir keşfe dönüştürüyor.
Kitaptaki karakterler adeta romanın kalbi gibi. Özellikle Bünyamin, bitmek bilmeyen merakı ve dünyayı anlama çabasıyla beni çok etkiledi. Ona eşlik eden Kubelik ise, tuhaf ve sıra dışı zekasıyla romanın en akılda kalıcı karakterlerinden biriydi. Onun merakı ve dünyaya olan o farklı bakış açısı, hikayeye bambaşka bir derinlik katıyor. Elbette, bu renkli karakterlerin karşısında, Ebrehe'nin sınırsız güç hırsı da hikayenin çatışmasını mükemmel bir şekilde oluşturuyor.
Puslu Kıtalar Atlası, sadece bir macera romanı değil; varoluş, bilgi ve insan doğası üzerine düşündüren, her katmanında yeni anlamlar barındıran unutulmaz bir eser. Bu romanı okumak, gerçekliğin sınırlarını sorgulamak ve edebiyatın gücünü bir kez daha hissetmek demek.
Reklam
Reklam