Sezai Karakoç - Monna Rosa (Evîn û Çile)Kurdî
mona roza gulên reş, gulên sipî
gulên geyveyê û nivînê sipî
çûkê perşikestî rehmet divê
ax, wê ji ruwê te tev bi xwîn bibe
mona roza gulên reş, gulên sipî
dengê wawîkan tê li hember heyvê
bi tirs dinihêrin kîvroşk li çiyê
mona roza îro ez ne l’ser xwe me
baran xwehir xwehir xwe l’axê dixe
dengê wawîkan tê li hember heyvê
şibakê veneke, perdeyan bigre
mona roza xwe ji ber min veşêre
awirek te besî mirina min e
famke mona roza dîntiya min e
şibakê veneke, perdeyan bigre
darên zeytûnê û siya bihîkê
bi min derdikevin roniya tavê
hungulîska nîşanê, dengê derîkî
te tînin bîra min ji her alîkî
darên zeytûnê û siya bihîkê
sosin di tenhayiyê de vedibin
û kulîlkên wehşî tim bi xurûr in
bayê li pişt mûmekê disekine
rihê bê roniyê min dihejîne
sosin di tenhayiyê de vedibin
Gelawêja rojê, çavê min bi te ye,
Ronahiya herî zelal, di rêya min de, tu yî.
Dîlana stêrkan e li ser porê te.
Min li ferhengan geriya, li wateyan pirsî,
Gotinên li ser Gelawêjê hemû li cem te dîtin.
Axa li bin lingê te, bi qasî wê ronahiyê pîroz e,
Çavê te wek du stêrkên mezin, min di nav xwe de dihelînin
Ne tenê stêrk, ne tenê heyv û roj,
Tu pênaseya nû yî ji bo Gelawêjê.
Dibe ku di esman de ciyê wê bilind be,
Lê li ser rûyê te, Gelawêja min, ew bedewtir e.
Her peyva te, mîna dermaneke pîroz e,
Min navê te kir stêrka herî mezin
Gelawêja bilind, hêlîna bextewariyê,
Tu yî dawîya xemgîniyê, destpêka geşbûna mirovahiyê.
K.A
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dîwana Kurdî rihê min re derman e:))Helbestên Kurdî
Min di xabê nazikek îro di bax
Min di xabê nazikek îro di bax
dî me go qey hate der dilî ke sax
Lê dema hişyar dibûm min dî du dax
dil disojin jê dirêtin xwîn û yax
Xweş bihar hat li me temmûz û tebax
Ey xwezî min dîba ew re‘na delal
Purs bikir carek tinê dîsa ji hal
Da bigotim dil keîb e bêmecal
Mîslê tûtakan li ber kem nale-nal
Belkî bê rehmê ji lew min ket fîrax
Em dikin ah û enîn û zarîyan
Şubhetê evdal û jarê ser çîyan
Xew nehin hetta seher şev-tarîyan
Her du çeşmê xwe me avêhtin riyan
Belkî bê dilber li ser çav û eyax
Nazika min bes nehin ma ev sebir
Were dil derman ke yan bêje bimir
Yan bike me koleyê te’ht el-emir
Yan evê hicran û azarê bibirr
Ey xwezî mizgîn bîya ew weqt û çax
Ew çi reşbûne di bextê xwe me dî
Qet evê dewranê xeyrê me nedî
Em ji dinyayê tinê tali‘ bed î
Dê wisan bin ey eceb ta ebedî
Nav çiya û zinaran
Pey dilê kovî mame
Bûm bi bask firiyam tevlî xeyalan
Deşta dûr pir dûre
Li rojava destara
Derdan e hêviya min dîtinek bû
Ji vê refê neqetiyam tevlî wê firiyam
Wek koçeran geriyam bin baranê de
Henasê min bi vedeng e
Gava min bê deng e
Mêwa giyanê min lal e
Siwar hatin ji zozanan
Girtin serkêşiya dîlanan
Desmala rengîn destana
Mijê hey baranê
Dotmaman xwe hilba kirin
Pispaman çog nîvçog kirin
Desmal dane destê xalana
Pûkê hey leylanê
Rê kor e û pir sar e
Heyv li jor mat maye
Stêrk ji çavan rijyan lê ez mam
Hespê boz dijene
Ber bi jora jor ve
Nav ewrên giyanan de dinhêre
Destê min ji te nabe
DİGEL YEZDAN
Ev hezar û çarsed sal e
Li welatê min "enfal" e
Ser û mal û namûsa min
Li dijminê min helal e
Evan misilmanên qeşmer
Îslam li min kirin xencer
Bi ayeta enfala reş
Muhemed jî kirin Hîtler
Ey Xudayê şev û rojan
Bila bes bin ev derd û jan
Ev dîn eger dînê te ye
Kê kir hevalê xûnmijan?
Ez li welatê xwe bê sûç
Riswa dibim ditevizim
Bi fetwaya mizgefta te
Di xûna xwe digevizim
Ev derdê min, pirr ji mêj e
Çîrok dijwar û dirêj e
Hemû diz in, mirovkuj in
Dîroka wan, miştqirêj e
Ceng û rev e sal û zeman
Kuştim evan derd û xeman
Bûm gedayê vê dunyayê
Nav û namûs jî min neman
Ez rateqandim derbider
Li ser serê min ceng û şer
Min dikujin, hem dibêjin
Selewat li ser peyxember
Li Îslamê zû peyda bûm
Hem şagird û hem seyda bûm
Heyvê, bi hemû bedewîya xwe ve şev dikir ronahî, silav dida gulê û bi stêrkan re stran digot li ser bedewîya gulê.
Heyv dil ketibû gulê, ev êdî diyar bû.
Tenê sedemeke heyvê hebû, ew jî, ku bibe şev û derkeve pêşberî gula xwe.
Lê gul, hay ji hez kirina heyvê nebû û nedizanî ku rojên heyvê ber bi dawîbûnê ve diçin heyv tije dibû tije dibû bi evîna gulê, lê ew hêz bi xwe re nedidît ku ji gula xwe re bêje.
Di demeke nêzîk de gul jî hînî hêyvê bû û dema ronîya wê li pelên gulê diket, gulê diqot qey jiyana wê ji nû ve destpê kiriye.
Êdî ti wateya rojê, nemabû ji bo wan.
Her du jî dixwestin bila şev zû were ku dikaribin têr li hev meyzênin.
Gulê biryar da ku dirêj bibe bigihîje heyvê û yê heta heta yê bi heyvê re bijîn.
Ev biryara xwe ji heyvê re jî got.
Heyv, pirr bi kelecan bû û li benda gulê, rojên xwe dijmartin.
Herî zêde gulê ava bexçê vedixwar, mîneralên di bin axê de herî zêde gulê distandin., jiber ku zûtir dirêj bibe û bigêhîje heyvê.
Armanca gulê tiştekî bê derfet bû helbet,
lê gulê ti carî hêvîya xwe winda nedikir.
Rojekê li rojan keçikek û kurikek di nav baxçeyê gulê re derbas dibûn.
Keçikê got; çi guleke bedew e. Kurik got; ê di nav pora te de bedewtir be û gul qetand û xist pişt guhê keçikê.
Gava kurik destê xwe dirêj kir ku gulê biqetîne, gulê xwest bike qêrin û hewar ku heyv werê alîkariya wê, lê mixabin ne dengê gulê gihişt heyvê û ne jî wijdanê zilam deng da.
Evîna gul û heyvê jî, di nav du ta pora keçikê de hat daliqandin.
Dîsa bû şev û heyv hat, li gulê gerîya lê gula wê ne xûya bû, çavên xwe li derdorê gerand di tarîyê de li erdê, guleke qetandî dît.
Wê demê gula xwe nas kir, ew gul, gula wê bû.
Wê demê têgihişt çi hatîye serê gulê.
Bi vî derdî re serê xwe rakir û çû komstêreke din.
Piştî wê rojê tu kesî heyv nedît, êdî dinyayeke bê heyv, timî şev, reş û