"Baharı tebessümle karşılamak için kışın cefasına sabredilir. Bahçıvan gül dermenin derdindedir, dikeni gülden ayırmaz, bir gül için bin dikene su verir. Eşya zıddı ile kaimdir ya işte böylece her cefa sefadan bir damladır, her sefa cefanın semtinden geçip menzile ulaşır."
Vefânın, bağlılığın birinci derecesi, insanın öncelikle kendisine bağlı olana içten bağlı olmasıdır. Bu, hem âşık hem de sevgili üzerine düşen vazgeçilmez bir sorumluluk ve mutlak bir görevdir.
"Güvercin Gerdanlığı, güvercinlerin boynunda bulunan halka biçimindeki tüyler, klasik İslâm edebiyatında, boyna geçen ve ölünceye kadar çıkmayan 'aşk zinciri' sembolü olarak birçok şair tarafından kullanılmıştır. "
Sevgide mekân olurdu, aşkta ise asla. Aşk mekânsızlıktı. Sevgi nefsin eliydi, cisme bağlıydı. Sevgisi cisimde olanlar için mekân önemliydi. Aynı mekânda paylaşım olmadan sevgi boyutu teselli olmazdı. Aşk, sevginin kalbe ulaşmasıydı. Aşka ulaşan sevgi için mekâna ve zamana ihtiyaç yoktu.