Cahit Sıtkı Tarancı, şiirlerinde; aşk, ölüm, yalnızlık ve yaşama sevinci temalarını ağırlıklı olarak işlemiştir. Nitekim, ölüm hakkında o kadar düşünmüş o kadar yazmış ki, "Ölüm Şairi" olarak da bilinmektedir. Yazar, bütün şiirlerinde yalın ve sade bir dil kullanmayı tercih etmiştir. Öyle ki şiirleri herhangi bir derin düşünce barındırmamakla beraber kolayca anlaşılırdır. Her ne kadar serbest ölçüyle yazdığı şiirleri bulunsa da çoğunlukla hece ölçüsünü tercih etmiştir.
Hepimizin hafızasında az ya da çok Cahit Sıtkı'ya ait şiirler, dizeler bulunmaktadır. İllaki bir yerlerde denk gelmişizdir ve denk geldiklerimiz de büyük ihtimalle şairin en iyi şiirleri, en iyi mısralarıdır. Bu durum insanın yazara ve şiirlerine karşı büyük beklentiler içine girmesine sebebiyet vermektedir. Bende de öyle olmuş olacak ki yazarın bazı şiirleri dışında genel olarak, hayal kırıklığı içinde, beğenmediğimi söyleyebilirim. Merak edenler için aşağıda beğendiğim şiirleri belirtmek istiyorum.
Yazarın "Desem Ki" şiiri, bütün yazarlar arasında, en çok beğendiğim şiirlerdendir. Bunun dışında Cahit Sıtkı'ya ait: Gidiyorum, Ömrümde Sükût, Bir Kapı Açıp Gitsem, Havuz, Şubat Sabahı, Delilere Selâm, Bereket Versin, Giderken, Gün Eksilmesin Penceremden, Memleket İsterim, Ölümden Sonra, Anacığım, Nedendir Yarab, Hepimize Dair, Hepsinden Beter, Yaşım İlerledikçe, Otuz Beş Yaş, Düşten Güzel ve Şaşkın Dünya adlı şiirleri beğendim.
Bu şiirlerin çoğunu bir tarafa bırakacak olsak bile Cahit Sıtkı sadece Desem Ki adlı şiiri için okunmaya fazlasıyla değer bir şairdir. İncelemeyi daha fazla uzatmadan keyifli okumalar diliyorum.
OKUMANIZ TAVSİYE EDİLİR...
HERKESE MERHABALAR
Aslında birkaç satırla anlatılamayacak büyüklükte bir şairdir TARANCI, buna rağmen onun şiir dünyasını bir nebze olsun burda söze dökmeye çalışacağım. (ne kadar başarabilirsem.). Tarancı’nın günümüz gençlerinde “Otuz Beş Yaş” şiir hariç pek bilinmediği ve değerinin bilinmediği kanaatindeyim. Kahve ve çay edebiyatı yapanların daha çok ilgi gördüğü, büyük şairlerin gölgede kaldıkları dönemlerden geçiyoruz. Bu günlerde TARANCI gibi büyük şairlerin değerini daha iyi anlayabiliyor insan. Hele hele yalnızlığın ve ölümün kol gezdiği bu günlerde.
Cahit Sıtkı TARANCI’nın şiirlerini en son üniversite yıllarında okumuştum, aradan yıllar geçmiş ve tekrardan şiirlerini okuduğumda, ilk okuyuşlarım kadar etkilendim. Hatta farklı hissiyatlara büründüm desem yeridir. Zaten şiirler her yeni okuyuşta farklı bir duygu yaratmıyorsa o şiire başarılı diyebilir miyiz, tartışma konusu. Başarılı şairlerin şiirleri her okuyucuda ve her yeni okuyuşta farklı tatlar verir, farklı duygular uyandırır.
EVVELA Tarancın’nın şiirlerinde çok sık imge ve sembol kullandığını söylemeliyim. Bu da Fransız Şair P.Verlaine ile başlayan, Türk Edebiyatında ise ilk izlerini Ahmet Haşim de gördüğümüz Saf (ÖZ) şiir akımının bir yansıması olduğunu söyleyebiliriz. A. Haşim’den sonra Yahya Kemal BAYATLI, A. Hamdi TANPINAR, Cahit Sıtkı TARANCI, Ahmet Muhip DIRANAS ve Yedi Meşaleciler Saf (Öz) Şiir akımını devam ettirmişlerdir. Saf şiirin en genel özelliklerinden bazıları şiirlerinin kapalı bir anlatımı, şairane bir söyleyişi, imgeli bir dili olmasının yanı sıra şairlerin sanat sanat içindir ilkesine bağlı kalıp sembolizm akımından etkilenmeleridir. Nitekim Cahit Sıtkı TARANCI’nın şiirlerinin hemen hepsinde bu özellikleri görebiliriz. Özellikle Ahmet HAŞİM ile hem kişisel hem de sanatsal birçok
Reklam
Gizlisi Saklısı Olmayan ŞairŞiir
Meşhur otuzbeş yaş şiirinin yazarı olarak bilinen Cahit Sıtkı Tarancı'nın en az onun kadar güzel olan, Memleket İsterim, Abbas, Ben Aşk Adamıyım, Gariplik, Değirmen, Utanç, Atatürk, Gün Eksilmesin Penceremden, Hatıralar, Bir Kapı Açıp Gitsem, Herkesin Gecesi, Çaresiz gibi şiirlerin de şairi olduğunu biliyor muydunuz?
Cahit Sıtkı o dönemin bir çok yazarında olduğu gibi Fransız yazarlardan ve Fransa'dan çok etkilendiği görülmektedir. Nitekim bunu kendisi ile yapılan söyleşide şiir yazmasında itici bir etken olan, onun şiirlerini tanıdıktan sonra kendisini şiir yazmaya yönlendirdiği, ona çok şey borçlu olduğunu söyleyen, insana kişiliğini bulduran dost şair dediği, yalnızlığın şairi olarak bilinen "Charles Baudelaire" Fransız bir eleştirmen, yazardır. Bakınız #43723025
Cahit Sıtkı'nın bu kitabını okumaya başladığımda ne yalan söyleyeyim ilk başlarda çok basit ve düz bir yazar olarak düşünmüş ve büyük bir yanılgıya girmiştim. Sayfalar ilerledikçe sevdiğim şiirleri artmaya, altını çizdiğim ve yıldız koyduğum sayfalar çoğalmaya başladı.
Çok başarılı bulduğum epey bir şiiri oldu. Zaten kendisi döneminde de halkın anlayacağı dilde basit, anlaşılır, herkese hitap eden konularda şiirler yazmasıyla bilinmektedir.
Şiirlerinde Orhan Veli Kanık'ta olduğu gibi dünya hayatına ve dünya zevkine düşkünlüğü göze çarpmakta, Nazım Hikmet'teki gibi az da olsa ülke olaylarına, milliyetçilik duygularına, Vatan-Millet mevzularına şiirlerinde yer verdiği görülmektedir.
Hem Atatürk, hemde On Kasım başlıklı şiirlerin sahibidir.
Ama bütün şairlerde olsa gerek ölüm konusunu çokça kafasına takmış, belki de yaşamayı çok sevdiği, ölmeyi istemediği için olsa gerek, ölüm temalı çokça şiiri vardır.
Ben Cahit Sıtkı Tarancı'nın bu kitabını okurken ne kadar etkilendiysem,