Yalnızca kendimizle kaldığımız o kadar az zaman dilimi var ki. Neden yalnızca "var olamıyoruz " da, bir şeylerle oyalanmak ve "var etmek" zorunda hissediyoruz kendimizi? İçimizde görmekten korktuğumuz ne var acaba ? Ya bir boşluk ve hiçlikse göreceğimiz şey?