Yalnızca kendimizle kaldığımız o kadar az zaman dilimi var ki. Neden yalnızca "var olamıyoruz " da, bir şeylerle oyalanmak ve "var etmek" zorunda hissediyoruz kendimizi? İçimizde görmekten korktuğumuz ne var acaba ? Ya bir boşluk ve hiçlikse göreceğimiz şey?
İnsan, varolduğu günden bu yana sürekli olarak, içinde yaşadığı dünyayı ve evreni tanımaya ve anlamaya çalışmış, ancak bu çabası içinde en az tanıyabildiği varlık yine kendisi olmuştur.