hatice
@birookurr
"Hissedileni sözlerle ifade etmek mümkün degilse konuşmaya ne gerek var..?"
#246681994
Yırtıcı Kuşlar Zamanı - Ahmet Ümitİnceleme
Sevgili Başkomser Nevzat; hikayenizi büyük bir keyifle okudum. Hikayeniz çok içten, çok hayattan ve halktan olup gayet anlaşılır bir şekilde kaleme alınmıştı. 'Dostoveski'nin Kumarbaz'ı gibi bir çırpıda okunan bir roman oldu.Ama sıkı bir Ahmet Ümit okuyucusu olarak söylemek zorundayım ki çok sade bir hikaye gibi geldi bana.
Benim için Ümit'i okumak; sayfa sayfa notlar almak demek, hiç duymadığım bilmediğim hatta gerçekliğinden şüphe duyup araştırdığım bilgileri ilk defa yazdıklarından öğrenmek demek, satırlar boyu kitabı çizmek demek, cinayeti bizzat yaşamak yaşarken çözümlemeye çalışmak demek, suçluyu asla bulamam düşüncesine rağmen bir çırpıda okumak demek, hemen okuyup bitirmeye çalışırken bir şeyleri kaçırmamaya dikkat etmek demek, mayhoş bir kafa karışıklığı demek, öylesine yazılmış bir roman değil de günlerce etkisinde kalınabilen bir roman demek, kısacası Ahmet Ümit demek benim için bir sürü hayal ve beklenti demek…
Akıcı bir roman olmanın yanı sıra Türkiye'nin yıllardır mustarip olduğu toplumsal sorunlarını ele alması ve 21. yüzyılını net bir şekilde anlatması, ilerleyen dönem okuyucuları açısından eşsiz bir öneme sahip.
Onun dışında Ümit için bir hayal kırıklığı desem belki de çok büyük bir saygısızlık etmiş olabilirim haddim olmayarak ama "Kayıp Tanrılar Ülkesi"nden sonra duygu olarak; hafif bir burukluk oluştu diyebilirim…
Ahmet Ümit
Ahmet ÜmitReklam
Kimsesiz WertherKitab İncelemeleri
Öncelikle şunu belirtmek isterim ki ruh halimle kitabı okuduğum zamanı iyi denkleştirmişim. Çünkü her satırda Werther’in duygu ve düşüncelerini en derinine kadar özümsedim ve işte bu benim de benliğim diye içten içe haykırdım.
Şöyle bir göz gezdirince herkes genelde duyguların bu kadar derin olmasından yakınmış ama bence hepimizin içinde az biraz da olsa o kimsesiz Werther var ve bize bir anlamda, belirli noktalarda eşlik ediyor.
Canım Werther, yaşadığın her şeyi bu kadar büyük yaşaman o kadar tanıdık geldi ki bana, kendimi kendime hatırlatmamda çok yardımcı oldun, iyi ki şuan karşılaştık.
Kitabın sonlarına geldikçe 'hayır, böyle bitmesin' diye, kendime kendime sayıklayıp durdum. Sanki hanemden ve çok yakınımdan birini kaybetmişim duygularına kapıldım. Andrey'e ulaşamamış bile olsan hemen yanında yerini aldın, canım Werther.
Günlerdir seninle vedalaşmaya çalışıyorum, çabalıyorum. Şunu da belirtmek isterim ki: hep benimle yaşayacaksın bundan zerre şüphen olmasın …
Hoşçakal Werther, benim için çok derin ve onurlu bir yolculuktu.
•∆•
"İlk kitabı elinize aldığınızda ve arka kapağını okuduğunuzda bir önyargıya kapılmamak nerdeyse imkansız. Betimlemeler önce kelime, sonra cümle, paragraf, bölüm oluyor ve bitmek olmuyor.
Onun dışında bence her kim okursa okusun kendini bir parça Madame Bovary hikayesinde bulacaktır diye düşünüyorum.
Çünkü her birimiz bir arayış içindeyiz ama ne aradığımızı bilemiyor durumdayız. Ruhumuzu hiçbir sevgi, tutku, hayal ve amaç doyuramaz bir durumda. Kitapların içindeki yazılanlara o kadar alışmış ki benliğimiz, gerçek hayattakilerini kabul edemez bir hâle gelmiş.
Flaubert o kadar içten ve o kadar derinden yazmış ki romanı, her bir karakter aslında hayatımızın gerçek bir parçası. O kadar benleştirmiş ki Madame Bovary'i, yer yer yazanın, Flaubert olduğunu unutup hikayeyi Madame Bovary'den dinliyormuş gibi hissettim.
Tüm sorunları bir kadının bakış açısıyla incelemekte ve mükemmelliyetćiliğini ortaya koymaktadır..."
İki gündür Bay Thomas Gradgring ailesinin sıradan bir konuğuydum... Şunu başta belirtmek isterim ki, çok güzel bir şekilde ağırlandım... Sonunda apaçık bir hüzün duyduğum saklanamaz bir gerçek ama sevginin gücüne bir kez daha inandırıldığım için Sevgili Sissy ve Rachel'a teşekkürlerimi iletiyor ve huzur dolu olduğumu belirtmek istiyorum...
Ayrıca Sevgili Charles Dickens'a yaşadığı toplumu kapsamlı olduğu kadar gerçekçi bir tablo içinde yansıttığı için, konu ile olay örgüsü arasındaki ilişki, kusursuz denebilecek düzeyde olduğu için şükranlarımı sunuyorum...
Hani Ümit'i okuyor olsaydım kesinlikle şaşırmazdım... Çünkü Ahmet Ümit demek sürprizlere her an her satırda hazır olmak demek, bilinmeyenlerle bilinmeyeni aramaya koyulmak demek. Ama açıkçası Livaneli'den beklemiyordum böyle bir olay örgüsü ve böyle bir son... Her satırıyla şaşırttı bizi...
Satırlar arasında ara ara Ayşe Kulin'le karşılaştık, tekrar Ahmet Ümit'le tanıştık hatta satırlar arasında Oğuz Atay'la da sohbet ettik diyebilirim... Hepsine kısa ve öz bir şekilde misafir olduk...
Duygusuz olmanın ne kadar güzel ve aynı zamanda ne kadar acı bir şey olduğunun bir kez daha farkına vardık...
Teşekkürler; müzik, edebiyat, kitap, şiir... kısacası bütün yönleriyle bize ışık olan ve bütün yönleriyle sevdiğimiz adam :
Zülfü Livaneli
Zülfü Livaneli
Reklam