s.
@birruyaa
Çünkü aşk sevgiliye kavuşmak değil, sevgiliye kavuşmak için verilen mücadeleymiş, yapılan uğraşmış, çekilen çileymiş.
Reklam
Sonra bir de şu var, Liza: İnsanoğlunun gözü mutluluğunu görmez de, hep üzüntüleri üzerinde durur.
İnsanın yaratmayı, yol açmayı sevdiği su götürmez bir gerçektir. Ama sorarım size, neden bir yandan da yıkmaya, her şeyi darmadağın etmeye bayılır?
Sence baban üzülmüş müdür? Onu sattığına yani?
Bazı insanlar acılarını çok iyi gizlerler,Peri. O da öyleydi. Ona baktığında hiç anlamazdın. Sert bir adamdı. Ama evet, bence içten içe üzgündü.
Peki sen üzgün müsün?
Bunun üzerine babam gülümser, senin gibi bir kızım varken neden üzelecekmişim ki? diye karşılık verirdi, fakat o yaşta bile anlardım. Yüzünün ortasındaki bir doğum lekesi gibiydi.
Ne zaman bu tür şeyler konuşsak, kafamın içinde bir fantezi sürüp giderdi: Bütün paramı biriktiriyorum, şekere ya da çıkartmalara tek kuruş harcamıyorum, domuz kumbaram dolunca da -gerçi kumbaram domuz şeklinde değildi, bir kayanın üzerinde oturan bir deniz kızıydı- onu kırıyor, bütün parayı cebime atıyor ve babamın kız kardeşini aramaya koyuluyorum; her neredeyse onu buluyor, parasını verip geri satın alıyor ve eve, babama getiriyorum. Babamı mutlu edecektim. Dünyada onu hüznünden kurtarmaktan daha çok istediğim hiçbir şey yoktu.
