Sonsuz dönüşümün içinde kısadır insan hayatı..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman geçtikçe yaşlanırken, beklemeyi nasıl öğrenelim, bir gecede ölüp giderken nasıl sabredelim, zaman sönmeyen ateşiyle peşimizdeyken nasıl yanmayalım, ölüm arkamızdan koşarken nasıl acele etmeyelim?
Öncelikle kitap 3 ayrı ve akıcı bölümden oluşuyor. Ben en çok Wondrak bölümünü beğendim gerek kadının çaresizliği gerek hiç sevilmemesinden kaynaklı olarak oğluna çok bağlanması çok yürek burkan bir olay ama bölümün sonu çok ani bitti. Her ne kadar uyarıcı bir şekilde (daktiloya çeklimiş metin burada bitiyor, bundan sanrası elle yazılmış ve yayıncı kelimeler ekleyerek tamamlanmış) dese de ben bu kadar ani ve tamamlanmamış bi bölüm beklemiyordum.
Yine bir Stefan Zweig klasiği olan kısa ama etkileyici bir hikaye.
Okuyacak olan herkese şimdiden keyifli okumalar dilerim (:
"Beni üzen onlar değil ki. Her şey, tüm yaşamım üzüyor beni. Bazen kendimi düşündüğümde, ben bile kendimden tiksiniyorum. Ben neden bu kadar çirkinim? Benim elimde değil ki. Fakat hayatım boyunca bu yükü taşıyorum. Daha çocukken bana bakıp güldüklerini hissediyordum. Bu nedenle başka çocuklarla oynamayı hiç istemedim, onlardan hep çok korktum ve onları kıskandım..
