H
@bisayfa
Yüzlerce yıl önce yaşamış insanlarla sohbet ediyorum.
75 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çocuk Geliyor benim için sadece bir roman olmadı. Kitabı bitirdiğimde uzun süre kendime gelemedim. Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazılarıysa insanın içine yerleşir; bu kitap ikinci gruptaydı. Okurken sürekli boğazım düğümlendi çünkü anlatılan acı sadece karakterlerin değil, bütün bir toplumun taşıdığı bir yara gibiydi. En ağır hissettiren şey ise yaşananların gerçek olmasıydı. Kurgu okuyor gibi değil de, yıllardır susturulmuş insanların çığlıklarını dinliyor gibi hissettim.
Han Kang’ın dili çok sakin ama o sakinliğin altında korkunç bir ağırlık var. Bağırmadan, dramatikleştirmeden insanın içine işliyor. Özellikle ölüme, kaybolmaya ve geride kalan insanların suçluluk duygusuna yaklaşımı beni çok etkiledi. Kitap boyunca herkes biraz yarım kalmış gibiydi. Sanki kimse gerçekten yaşamaya devam edememiş ama tamamen ölememiş de. O his kitabın her sayfasına sinmişti.
En çok etkilendiğim şeylerden biri, olayların sadece tek bir kişinin gözünden anlatılmaması oldu. Her bölümde başka bir insanın acısını görmek, yaşanan katliamın ne kadar büyük olduğunu daha sert hissettirdi. Bir annenin sessizliği, bir arkadaşın suçluluğu, hayatta kalanın utanması… Hepsi birbirine karışıyordu. Okurken bazen durup düşünmek zorunda kaldım çünkü bazı cümleler insanın içine oturuyor.
Kitapta şiddet açık açık anlatılıyor ama asıl yoran şey fiziksel şiddetten çok insanların ruhlarında bıraktığı izlerdi. Ölüm korkusundan ziyade unutulma korkusu vardı. Sanki kitap boyunca “Bir insan gerçekten ne zaman yok olur?” sorusu dolaşıyordu. Han Kang bunu öyle iyi vermiş ki kitabı kapattıktan sonra bile karakterleri düşünmeye devam ettim.
Benim için en ağır tarafı ise gençliğin yok oluşuydu. Daha yaşayacak hayatı olan çocukların, gençlerin bir anda sadece bir “sayıya” dönüşmesi çok sarsıcıydı. Kitap bunu öyle
