Korkularıyla yüzleşiyor1000Kitap
Puan vermedi
Korktuğunda Ne Yapmalısın? Bu katap bizee
,
Çocukların korkularını anlamasına ve cesaret geliştirmesine yardımcı olan eğlenceli, güven veren bir rehber oldu
Yazarın isim soyisim Sâdık Hidâyet. Babam ve Oğlum'un en çarpıcı sahnesinin adım Sâdık, soyismim Hidâyet. "Bu kadar mı korktun baba bizden, bu kadar mı yön vermek istedin bana, bizee" repliğinin kendimce uyarlaması kafamda dönüyor. Doğu toplumlarının hayatlarının çelişkileriyle hesaplaşmayan anlamlarının altında ezilen isimleri...
Yazar Türk değil bu arada. İranlı.
İran diyince de bilirsiniz envai çeşit inanış ve milletin bir arada tüm kusurlarıyla kendi kültürlerini yaşamaya, yaşatmaya çalıştığı o cümbüş geliyor akla. Bu arada topraklarının en geniş sınırlarındayken Roma ve Osmanlı İmparatorluklarının doğudaki İran belasıyla yenişememiş olması bu kadim kültüre merakımı körüklüyor. Bu topraklardan çıkan Sadık Hidâyet'in kitapta bana verdiği hissiyatsa korku filmlerinin vazgeçilmezi zifiri karanlıkta; birden rast geldiğin bedbaht bir evsizin çirkin gülüşleriyle yarattığı gerilim vardır ya tam da o. Minority Report'ta Tom Cruise anılarıyla boğuşmaya çalışırken sokakta şeker aldığı bir herif vardı, kapüşonu çıkarınca yüzünü görüp de gerginliğimizi katlayan. Tam o işte bu hikâyenin hissiyatı. Sanrıları ve isterik tavırlarıyla bütün düşmancıllığını kendine kusan, kendini boğan, Kafkavari soyutlukta bir mahlukat.
Yazarın insanlar için "ayaktakımı" diyişi hoşuma gitti, çünkü alelade bir sapiens sürüsü için baya işlevsel bir tercih.
İnsanların tarihte geriye gittikçe aynı sorunlardan muzdarip olmaları sanki yalnızca şu anda yaşayan bizim, ancak; bu curcunada sorunlara sahip olabilirmişiz düşüncesini bertaraf ediyor, insanlık tarihi boyunca sanırım; aramızda böyle uyumsuzlar, gereğinden fazla düşündüğü için ayrı düşenler, yoldan sapanlar vardı ve bunlar bu süreç boyunca yaşamaya devam edip insanlığın uyumsuzluk külliyatına arada sırada dokunup, bir şeyler ekleyip kendilerini
Ay… Nasıl başlasam?? Çok farklı bir maceraydı… hem hatırladığım hem hatırlamadığım… (Serinin her kitabının yorumuna bu notu düşüyorum: Bu, seriyi 7 yıl sonra[2018-2015] ikinci okuyuşum. Ancak çoğu şeyi unutmuş olarak neredeyse ilk kez okuyor gibi okuyorum.)
Diğer kitaplarda yorumlamadığım bir şeyi yorumlayarak başlayayım: Çeviri. Kitabın çevirisini gerçekten, gerçekten hiç beğenmedim. Şoklar içinde kaldım hatta çünkü çevirisinin kötü olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Ardından her yorumda değindiğim bir konu: Evren. Evren, evren, evren!!
Gerçekten evren sürekli genişliyor, gelişiyor ve ırklar arsı ilişkiler bizee çok fazla mesaj iletiyor. Suzanne Collins sanırım sürekli bize anlatacak şeyleri, mesajları olan bir yazar. Ve ben bunu bu yıl fark ediyorum. Alt metinde yatan mesajlar… İnsanlar da sıçanlar kadar zalimken, zalim olabiliyorken sanki tek zalim ve korkunç olan sıçanlarmış gibi davranıyorlar. Buna inanıyorlar, inandırılıyorlar.
Yeraltı gerçekten savaş içinde olmak zorunda mı? Savaşlar gerçekten gerekli mi? bunları serideki diğerleri de sorgulamaya başlarsa güzel olur.
Ve hamamböcekleri gibi başka ırkları kendilerinin altında görmeleri falan da sinir bozucu ve maalesef ki gerçekçi.
Şimdi de kişisel olarak sevemediğim birkaç unsur: Kitaptaki aptalca denebilecek kararlar ve acımasızlık. Acımasızlık hem karakterlerde hem de sevgili yazarımızda mevcut. Gerçekten kitapta ağlamayı hiç beklemiyordum ancak bir sahne beni o kadar üzdü ki… Ve evet biliyorum. Gregor daha 12 yaşına yeni girdi –maceranın ortasında girdi hem de– ama yine de biraz daha uslu ve akıllı olamaz mısın be oğlum :) yani otur dediklerinde otur be ya.
Serinin ana unsuru kehanetler: Kitapta karakterlerin de söylediği gibi kehanetler nihayet çözüldüklerinde anlamı insana çok basit geliyor, nasıl da
Puan vermedi·376 syf.·
2022 14. kitabı
"Yeter ki şiirin dünyasına karışalım, varlığımızı, biraz da onun varlığında duymaya yönelelim."
Gerçekten şiirle aydınlanan yanıma en güzel ışığı tutan yazarlardan biri Edip CANSEVER
Bazen bir cümle bile kuramazken ruh halim, hissiyatlarım için. Bir şiirde kendimi bulmak, bulabilmek ne büyük bir nimet.
Her şair hitap etmez insan ruhuna. Aynısı olmasa da benzer yaralara, sevinçlere, duygulara bir şairin şiirlerinde denk gelmek sanki o şairle aranda bir sonsuz bağ kurmak gibi...
Bazen en yakınlarınla bile kuramadığın o bağı, bir mısrada, dizede, cümlede hatta kelimeyle şiir içerisinde bir şairle kuruyorsun.
Şiirlerine zaten fazlasıyla sevgi beslediğim sairin, düşünceleri, şiiri ele alış sistemi beni fazlasıyla etkiledi.
Hani kapalıçarşıdaki dükkânı yanınca çok üzülmüş ama şiirle karşılasması bu vesiyle olmuş ya belki bizim de kötü gördüğümüz bir olay bizee sonsuz bir nimet sunacaktır ne dersiniz??
İyi ki nasiplendim bu eserden, siir sevenler, mutlaka okumalı...
Ne söyleyeceğimi bilemiyorum bile.
Söylenecek bir şey yok pek. Bizee bunu bırakmadı yazar. Şok üzerine şok geçirdim. Bu size eğlenceli geliyor olabilir ama okurken emin olabilirsiniz ki hiç eğlenceli değildi.
Aslında seri 3. Kitapta bitiyor. 4. Kitapta virüsün nasıl yayıldığı ve güneş patlamasını başka karakterlerle anlatıyor. 5. Kitapta ise her şeyin başlangıcını, thomasıın labirente girene kadarki 10 yılını anlatıyor. Kafamda hiç bir soru işareti kalmasa da, bu kadar kötü olaylar beklemiyordum. Neyseki şuan seri bitti ve rahatladım.
