Ben kadınım. Saçma sapan benzetmelerin öznesi, başkalarının beklentilerinin nesnesi değilim. Anne olduğum için değil, insan olduğum için kutsalım. Muayyen günümde olduğumdan değil, içimden geldiği için ağlıyorum. Hafifmeşrep olduğumdan değil, canım öyle istediği için kahkaha atıyorum. On altımdan beri çalışıyorum. Kula da, zalimin talim ettiği yola da minnet eylemiyorum. Ben kadınım.
Beni sevebilirsin ama bana sahip olamazsın. Benimle arkadaş olabilirsin ama beni suiistimal edemezsin. Benden hoşlanabilirsin ama beni taciz edemezsin. Bana öfkelenebilirsin ama bana şiddet gösteremezsin. Kendini şövalye, kurtarıcı, avcı sanabilirsin ama eşitim olduğunu inkâr edemezsin.
Kadınım ben. Bazen kavanozları açamıyorum, bazen civataları sıkamıyorum, salonda patlayan ampulleri değiştiremedim hâlâ. Ama ben değişiyorum, dönüşüyorum, öğreniyorum, unutuyorum, hatırlıyorum, deviniyorum, kanıyorum; kanım mavi değil, canım kıymetsiz değil. Kırmızı rujumun arkasında biraz gülümseme, biraz küfür var. Kadınım ben. Çiçeksem kayayı delen bir çiçeğim. Cennetse ayağımın altındaki, cehennemiyse kendim yarattığım cehennemdir. Kadınım ben. Hayat emzirirken yılmış bir memeysem, bir isyan bayrağıyım da. Ağlama duvarıysam, bir şölen alayıyım da. Mizojiniye pabuç bırakmam, toksik erkeklik putlarını devirdiğimde inadım göğüs kafesimden fışkırır. Külkedisi gibi cam ayakkabı beklemem, Rapunzel gibi saçımı süpürge etmem.
Ben oyunbozan bir kadınım. Ben itirazı olan bir kadınım. Erkekliği maçoluk sananlara, kadınlığı muhtaçlık sananlara, nezaketi zayıflık sananlara, iyiliği enayilik sananlara, zenginliği banka hesabı sananlara, unutmayı affetmek sananlara, sevmeyi sahip olmak sananlara, cüreti cesaret sananlara, ahlaklılığı erdem sananlara, sabrımızı sonsuz sananlara itirazım var.