Bütün hayatımı geride bırakıyorum. Onu tepeden tırnağa görüyorum. Hakkında söylenecek pek az şey var: kaybedilmiş bir oyun, hepsi bu.
Var olan her şey nedensiz ortaya çıkar , zavallılığı yüzünden varoluşunu sürdürür ve rastgele ölür .
Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.
Gör, nasıl yeniden yaratılırım,
Namuslu, genç ellerinle.
Kızlarım,
Oğullarım var gelecekte,
Her biri vazgeçilmez cihan parçası.
Kaç bin yıllık hasretimin koncası,
Gözlerinden,
Gözlerinden öperim,
Bir umudum sende,
Anlıyor musun?”
Ahmed Arif