Kitap çevresi tarafından kabul görülmeyen ve dışlanan bir memur olan Golyadkin'in bir gece yarısı kendisine tıpatıp benzeyen birini görmesi ve ondan sonraki olaylar hakkında.
Spoiler içerebilir.
Golyadkin sürekli ne kadar ahlaklı ve ne kadar dürüst bir insan olduğundan bahsetti kitap boyunca. Gerçekten ahlaklı ve dürüst bir insan uşağının, iş arkadaşlarının karşısında eğilip bükülüp tek kelime edemeyip içinden dahi olsa kötü düşüncelere sahip olabilir mi? Gerçekten dürüst bir insan aslında onları sevmediğini ahlaksız insanlar olduklarını da söyleyebilmeli yüzüne eğer söyleyemiyorsa kötü de düşünmemeli. Golyadkin de bunları yapacak cesaret ikizini o gece görmeden önce de yoktu.
Böyle yazınca yargılar gibi oldu ama niyetim yargılamak değil. Çok yerde üzüldüm Golyadkin'e. Konuşabilse gerçekten onu anlayacağına emin olduğu biri olsa hiç bu durumda olmazdı. Psikoloğu bile en başında önemsemiyordu. Çevresi tarafından tamamen yalnızlığa terk edilmiş bir adam ne kadar öz güvenli olabilirse o kadar öz güvenliydi. İkizini gece evine aldığında ona inanmıştı ve hatta çok sevmişti ikizini. Ona düşmanlarından bahsetti, beraber onları yeneceklerini söyledi hatta ikizi ona bir şiir bile yazdı Golyadkin'i ne kadar sevdiği hakkında. Sabah olunca tekrar ihanete uğradı. İkizi aynı diğerleri gibi onu görmezden gelmeye, geçiştirmeye, alay etmeye başladı. En sonunda Golyadkin o kadar çok yok olmasını istedi ki ikizinin Tanrı'ya parmağını feda etmeye hazırdı bunun için.
Hasta bir adamdı Golyadkin. Birini çok sevebilir yarın uyandığında artık nefret edebilir. Herkesin ondan nefret ettiğini onu aşağıladığını düşünebilir ortada böyle bir şey yokken. Bu yaşadığı korkunç durumdan kurtulmak için tek çözümü çevresine uymak için tıpkı ikizi gibi yalanlar söyleyip kurnazlık yapmaktı fakat çok
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok karışık, spoilerlı inceleme.
Fyodor Pavloviç 1 tanesi gayrimeşru olmak üzere 4 oğlu olan yaşadığı yerde neredeyse hiç kimsenin hoşlanmadığı bir adamdır. En büyük oğlu Dimitri ilk karısından oğludur. Katerina adında nişanlısı olmasına rağmen hayatında Gruşenka adında bir sevgilisi vardır. Bu Gruşenka aynı zamanda babasının da aşık olduğu kadındır. İkinci karısından Ivan ve Alyoşa adında iki oğlu vardır. Lizaveta Smerdyaşçaya adında meczup bir kadından Pavel adında bir oğlu vardır. Kendini rezil etmekten hoşlanan, oğullarına gereken babalık görevini yapmaması tam tersine sadece bir babanın değil hiçbir insanın yapmaması gereken şeyleri yapması bu romanın konusu oluşturuyor. Sorumsuzluğu, kadın düşkünlüğü beklenen sonu başına getiriyor. Oğullarıyla olan çatışmalar, derin karakter analizleri, ne istediğini bilmeyen kararsız, bazen bencil bazen aşırı gururlu ve bu gururla beraber hiddetli kişileri okuyoruz kitapta. Elim ara ara gitmedi okumaya ama asıl olay yaşandıktan sonra çok hızlı bir şekilde bitti. Kitapta Fyodor Pavloviç hariç çoğu kişiye zaman zaman üzülüp acıdım. Pavloviç, düzgün bir baba olabilseydi, Dimitri'nin hakkı olan parayı Dimitri'nin sevgilisini(Gruşenka) çağırmak için kullanmasaydı belki de hiçbir şey böyle olmayacaktı. Dimitri'nin sinirleneceğini bile bile o parayı vermedi, sırf kadın düşkünlüğünden Gruşenka'ya bu kadar saplandı belki de oğluna olan nefreti yüzünden de bu kadar taktı o kadına. Herkes en başından beri bir şekilde Fyodor Pavloviç'in ölmesini bekliyordu. En başında da oğlu Ivan istiyordu ama öldüremezdi çünkü kendi çıkarını ve imajını düşünüyordu.Ivan, Smerdyakov'dan ne kadar nefret etse de içten içe konuşlamalarıyla onu işledi babasına duyduğu nefretle. Sonuç olarak Smerdyakov bir şekilde öldürdü ama bütün suç Dimitri de kaldı çünkü
Kral olan babasının ölümünden sonra tahta geçmesi gereken Hamlet'in yerine bazı gizli olaylar sonucu amcası geçer. Hamlet'in, babasının ölümünden hemen sonra amcasıyla evlenen annesinden ve amcasından bir ruhun gerçekleri anlatmasıyla nasıl intikam aldığını anlatıyor kitap.
Spoiler!
Shakespeare'ın dilini okumak biraz yoruyor beni ama son ana kadar merak içinde okuyorsunuz. Konu itibariyle güzel Hamlet'in en sonunda ölmemesini isterdim ama belki de böyle olması gerekiyordu.
Kitap tamamen sağlıklı olduğu halde kendini çok hasta sanan ve böyle kabul eden bir babanın (Argan), kızını - kızı başka birini sevmesine rağmen - bir doktorla evlenmeye zorlamasını, eğer kabul etmezse manastıra kapatmakla tehdit etmesini anlatıyor.
Bundan sonrası spoiler içerebilir.
Kitapta Argan'ın kardeşinin haklı olduğu taraflar olsa dahi abartarak haklı olduğu tarafları yok etmiş. Bazı doktorların ihtiyaç olmamasına rağmen ilaç yazdığını okumuştum fakat bu demek değildir ki tüm hekimler böyle, insanların tamamen kötülüğünü istiyor. Okurken biraz rahatsız oldum fikirlerinden bu kadar abartmasının sebebini bilmek isterdim Moliere'in. Kitapta bir kısımda Argan ve kardeşi arasında şöyle bir konuşma geçiyor:
ARGAN: (Moliere'den bahsediyorlar.) Canı cehenneme o herifin! Ben hekim olsaydım şayet, intikamımı almasını bilirdim. Hastalandığında onu ölüme terk ederdim, hiç yardım etmezdim ona. Ne yaparsa yapsın, ne söylerse söylesin bir damla kan almaz, en basit lavmanı dahi yapmazdım. Ve ona derdim ki, "Geber! Geber! Bu sana tıp fakültesiyle alay etmek ne demekmiş öğretir!"
Kitabın dipnotlarında bu yazdıklarının gerçekleştiğinde bahsediyordu. Moliere bir gün bu oyun sahnelenirken fenalaşmış oyunu zar zor bitirdikten sonra evine gitmiş. Evine gittiğinde tekrar fenalaşmış ve birkaç saat sonra da ölmüş. Yardım edecek hiçbir hekim bulamamışlar. Yazarken doktorların verdiği tedaviyi bu kadar küçümsemese çok daha iyi olurdu ama okuyanlar bence hangi doktorlardan bahsettiğini anlamıştır. İşini düzgün yapmayanlardan bahsediyor elbette ama yanlış anlaşılmaya müsait bir dili var. Hekimlerin tedavi etmemeleri verdikleri yemine göre doğru değil konuyu tam araştırmadım ama nasıl iyileştirecek kimseyi bulamadılar, bu kitabın etkisi ne kadar büyük oldu bilmiyorum. Ama hekimlerin
Kitabı çocuklar için yazıldığını düşündüğüm için okumayı erteledim. Okuyunca genel anlamda çocuklar için çok uygun olmadığını fark ettim. Öncelikle hikayenin sonundan dolayı etkilenebilirler daha sonra Küçük Prens'in kurduğu cümleler biraz karmaşık gelebilir bir çocuk için. Küçük Prens, kendisi küçük olsa da yetişkin insanları çok güzel analiz etmiş bir karakter. Yetişkinlerin önemsediği her şeyi saçma buluyor ve saçma bulmasının sebeplerini de net bir şekilde anlatıyor. Çocukların gözünden olaylara daha iyi bakabilmek için okumak güzel olur. Okuması zevkliydi.
