Dünyanın bir ucunda esen rüzgârın nefesi er ya da geç öbür ucundan duyuluyor. Hatta başka bir zamandan da. Çünkü bütün bu gördüklerimizin içinde bir tek dünya... ve rüzgâr gerçek. Geri kalan her şey göçüp gidecek.
Dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir.
Asıl çocukların derdi olur. Bugün dert diye çektiklerimiz hep o zamanın mirası. Kabuğu soyuldukça acıyanlar, en çok çocukluk yaraları değil mi?
Kendimizi biricik sandığımız şu hayatta eninde sonunda birbirimize, bilhassa benzemekten en çok çekindiklerimize, babamıza ve annemize benzeyeceğimizi bilmek ne acı.