Hiçbir şey kendi başına ne o kadar üzücüdür ne de zor. Ona bu vasfı veren bizim kendi güçsüzlüğümüz ve gevşekliğimizdir. Büyük ve yüksek şeyler görebilmek için onlara göre bir ruhumuz olması gerekir.
Demokritos, insanlık halini boş ve komik bulduğu için halk arasına alaycı ve güler yüzle çıkarmış. Herakleitos ise, insanın haline acıdığı için hep üzgün bir yüz ve yaş dolu gözlerle dolaşırmış.