Azade
@bookworm_azade
İnsan bir eksik sözdür..
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitap beni derinden yaraladı. Yazar, son derece zor ve hassas bir konuyu büyük bir ustalıkla ele alırken, okuru da sürekli sorgulamaya itiyor. Aile ilişkilerinin en karanlık, en kırılgan taraflarına dokunuyor; bunu yaparken de keskin bir kalemle, katman katman açılan bir anlatı sunuyor.
Kitap; travmayı, sessizliği, bastırılmış öfkeyi ve aidiyet duygusunun bedelini öyle incelikli bir şekilde işliyor ki, sayfalar ilerledikçe insan yalnızca karakterlerle değil, kendi geçmişiyle ve kendi ailesiyle de yüzleşmeye başlıyor.
Bu yüzleşme, benim en beğendiğim ama en zorlandığım kısımlardan biriydi. Okurken zaman zaman ara vermeme neden oldu diyebilirim. Bazı sayfalarda ilerleyemedim; sürekli bir yutkunma hissiyle, cümlelerin boğazımda düğümlendiğini hissettim. Sorunlar belki farklıydı ama kırgınlıkların dili aynıydı.
Miras, insanın en çok da “aile” denilen yerde nasıl yalnız bırakılabileceğini anlatıyor. Üstelik bunu büyük dramatik çıkışlarla değil, sessizliklerin arasına gizlenmiş küçük kırılmalarla yapıyor. Belki de kitabın bu kadar sarsıcı olmasının nedeni bu: Herşeyi fazlasıyla gerçek hissettiriyor.
Bazı kitaplar okunur ve biter; bazılarıysa insanın içinde uzun süre yaşamaya devam eder. Bu kitap, benim için ikinci gruba ait oldu. Kapağını kapattıktan sonra bile zihnimde susmayan cümleleri, içimde dolaşmaya devam eden bir ağırlığı kaldı.
Vazo bir defa yere düşer Ve onu tekrar yapıştırırsın vazo ikinci kez yere düşer tekrar yapıştırırsın güzel durmaz Ama şöyle böyle iş görür vazo üçüncü kez yere düşer Ayaklarının dibinde tuz buz olmuştur ve artık onu yitirdiğini tamir edilemeyeceğini anlarsın
Barışmanın ve uzlaşmanın ancak çatışma içindeki tüm tarafların kendi hikayelerini ortaya koymalarından sonra mümkün olabileceğini kız kardeşimin iyi bilmesi lazım Ne de olsa insan hakları alanında çalışıyor.