Yazar:
Ernesto Sabato
Çevirmen:
Pınar Savaş
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
152
Basım Tarihi:
2000
İlk Yayın Tarihi:
1948
Yayınevi:
Ayrıntı Yayınları
Orijinal Adı:
El Tunel
Orijinal Dil:
İspanyolca
Orijinal Ülke:
Arjantin
ISBN:
9789755392744
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Gerçek nedir?
Tünel bitti ama kafamın içindeki o analiz motoru hala durmadı. Kitap boyunca "gerçek nedir?" diye sorup duruyorsun zaten. Castel'in gördüğü, o ilmek ilmek işlediği detaylar mı gerçek, yoksa o daracık tünelin dışındaki o "anlamsız" görünen dünya mı?
Benim de en büyük hatam bu galiba; her şeyin altında bir bit yeniği aramak, bir bakışı bin parçaya bölüp içinden felaket senaryoları çıkarmak. Castel o "analitik dehasıyla" aslında kendine devasa bir hapishane inşa etmiş. Bir fiyat grafiğine bakıp saatlerce kafa patlatmak gibi; ne kadar çok veri, o kadar çok belirsizlik aslında. Sonunda o sonsuz analizlerin hepsi aynı kapıya çıkıyor: Hiçlik.
Belki de bazen en makul gelene inanıp geçmek lazım, hatalı da olsa. Çünkü öbür türlüsü, insanı o karanlık dehlizlerde boğmaktan başka bir işe yaramıyor. Castel Maria’yı, yani aslında tek kurtuluş ihtimalini, sırf bu analiz takıntısı yüzünden öldürdü. Kendini özel, biricik sanan o narsist tarafı, onu en büyük sıradanlığa, yani mutlak yalnızlığa mahkum etti.
Uzun lafın kısası, kendi tünelinde kaybolanlar için çok sert bir ayna bu kitap. O aynaya bakınca gördüğün şeyden hoşlanmasan da, bir yerlerde birilerinin de aynı tünelde yürüdüğünü bilmek garip bir şekilde teselli ediyor insanı. Ya da sadece öyle sanmak istiyorum, bilmiyorum.
Herkesin kaybolduğu bir tüneli vardır!
Kitap aslında bir cinayet romanı ama bana biraz türk dizilerini anımsattı. Muhtemelen kitap için ağır bir eleştiri oldu ama her türk dizisi kötü olmayadabilir.
Ana karakterimiz olan ressam Juan Pablo Castel'in, Maria Iribarne'yi nasıl ve ne için öldürdüğünü anlatıyor. Bu bir spoi değil aslında en başta verilen bir bilgi. Biz işlenmiş bir cinayetin nasıl işlendiğini okuyoruz. Nitekim bir cinayet günlüğü gibi düşünebiliriz.
Kısaca romanın genel hatlarından bahsedecek olursak; Castel bir resim sergisinde Maria'yı görüyor ve saplantılı bir şekilde aşık oluyor. Bu aşkın doğurduğu sonuçları okuyoruz. Hem bir cinayet günlüğünü hem bir toksik ilişkiyi anlatıyor. Kitapta bahsetmesede Castel' in obsesif kompulsif bozukluğu (sürekli tekrar eden düşüncelere sahip olmak ve sürekli tekrar eden davranışlarda bulunmak) var ve durmadan kendi kafasında biz senaryo yazıp onu düşünüp buna inanıyor. Maria'nın yaptığı her hareketi sorgular ve olayı başka şekilde ele alıyor. Aslında buna toksik bir aşk değil de toksik bir saplantı da diyebiliriz.
Bence okumaya değer bir kitaptı edebi açıdan bir doyum beklenmemeli ya da gizemli bir cinayet de beklenmemeli ama kafa dağıtmak için okunabilir. Her ne kadar türk dizisini anımsatsa da sevdiğimi söyleyebilirim. Karakterin kafasına girip gerçekten sürükleniyorsunuz. Çoğumuzda minimal düzeyde de olsa obsesif kompulsif bozukluğu olduğunu düşünüyorum ve ileri seviyesi bize neler yaptırır bunu da görüyoruz kitapta bu yüzden cidden okumanızı tavsiye ederim.
"Her şeye rağmen tek bir tünel vardı, karanlık ve yalnız: Benimki."
Puan vermedi·152 syf.··
Beğendi
·2025 63. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 15 Ağustos 2025 17:39
El túnel, Ernesto Sabato’nun kısa ve yoğun varoluşsal romanı. Anlatıcı Juan Pablo Castel’in takıntı ve güvensizlik içinde yeşeren aşkını, iç monologlarla derinlemesine takip eder.
Castel, Maria’ya duyduğu saplantıyı hakikat arayışına dönüştürür; güvensizlik, ihanet ve izolasyon temaları etrafında olaylar gelişir. Gerçeklik ile hayal arasındaki sınır, Castel’in zihnindeki karanlık dehlizlerle bulanıklaşır.
Varoluşsal yabancılaşma, takıntı ve iletişimsizliğin yoğun bir portresi sunulur. Anlatıcı olarak Castel’in öznel bakışı, kısa ve sert cümlelerle gerilimli bir atmosfer yaratır. Metin, görsel imgelerle tünel metaforunu kullanarak gerçeklikle istekler arasındaki çatışmayı vurgular.
İnsan doğasının karanlık yönlerini derinlemesine sorgular; kısa olmasına rağmen yoğun psikolojik katmanlar ve felsefi düşünceler içerir. Özellikle varoluşçu literatürü sevenler için çarpıcı bir örnek.
Sadakatin ÇöküşüArjantin Edebiyati
Bu; bir insanda ikiyüzlülüğü kabullenememenin acısı, masumiyetle hilekârlığın, şefkatle ihanetin aynı ruhta olduğuna akıl erdirememe ve çıldırasıya öfkelenme meselesi. Bu sefer bir cinayet üzerinden, cinnetten cinayete sürüklenen bir ressam olan Castel üzerinden.
Yazarın baştan bilmemizi istediği bir cinayet bu. 
Suç ve Ceza'nın Raskolnikov'u gibi, katilin öldürmeyi meşrulaştıran fikirlerini de gösteriyor bize. Dolayısıyla "Nasıl öldürür?" sorumuzun cevaplarıyla donatıyor kitabı. Bu elbette bir haklı çıkma yöntemi değil, uğradığı ihanetlere daha fazla dayanamayan ve sağlıklı bir çözüm de üretemeyen bir adamın hazin ahvali yalnızca. Yazar da tam olarak, bir adamın aşkından vazgeçememesinin ama ihanete de teslim olamamasının ezasını betimliyor bu kitapta. 
Marcel Proust'un, onu birçok kez aldatmasına rağmen Albertine'den vazgeçememesi gibi. Bir âşık, zihnindeki sayısız Albertine'i unutmalıdır ki kopsun ondan: #240124168 Bu sayısız Albertine'in bazısı iyilik, bazısı kötülük doludur. Castel de sevgilisi María'dan vazgeçemiyor. Fakat onun aşkıyla bir yere kadar avunabiliyor, sonunda ona olan öfkesi galip geliyor.
Okurların bağ kurabileceği antikahramanlardan biri Castel. Biz de onunla birlikte ötekinden beklediğimiz sadakati arıyoruz. Onun ihanete dayanamayan ruhunda kendimizi buluyoruz. Onunla üzüntümüzü ve öfkemizi masaya yatırıyoruz. Kör bir tünelde dolanıyoruz. Bir öteki tünelin bizimkisiyle kesişmesi umuduyla.
Bu öyküyü tümüyle yansız anlatıyorum diyor Castel ve sevdiğini kadın Maira’yı öldürdüğü söylemekle başlıyor tümüyle yanlı anlattığı öyküsüne.
.
Sürekli daha fazlasını isteyen, her olaydan kendince anlamlar çıkaran paranoyak bir aşık Castel.
.
Kimileri için bir sevgi gösterisi olan kıskançlığın psikolojik şiddet yönünü ve gerçek şiddete evrildiği süreci saplantılı bir aşığın anlatımından okuyoruz. Kadının davranışları muğlak çünkü anlamı yok Maria’nın ne yaptığının, her şekilde bir anlam yüklenecek ve kadın hep suçlu çıkacak.Yargılamak için hep bir bahaneleri vardır.En sevdiğim detaydı Maria’nın davranışlarına açıklık getirilmemesi.
.
#tünel birbirinden bağımsız okunabilen üçlemenin ilk kitabı. Kahramanlar ve Mezarlar, Karanlıkların Efendisi diğer kitaplar. Akıcı ve keyifle okunan bir kitap olduğunu da ekleyeyim, üçlemenin diğer kitaplarını da zamanla okurum.
Sonunda öldürüleceğinizi bilseydiniz sanat galerisindeki pencereden ibaret bir tabloyu izleme eylemine kalkışır mıydınız?
İşlediği cinayeti henüz ilk paragrafta dile getiren ressam Juan Pablo
ÇOK GÜZEL BİR KİTAPEdebiyat
Puan vermedi·
Beğendi
Herkese merhaba 
fazi sayesinde bu kitabı okudum ve çok sevdim gerçekten ona da buradan teşekkür ederim.
Seçtiği kitapları genelde severek okuyorum.
Tünel, çağımızın temel entelektüel sorunlarını, toplumların ve ruhlarımızın karanlık, izbe köşelerini didikleyen bir üçlemenin ilk kitabı.
Yaratıcılık ve dışavurum, istense de istenmese de en azından tek bir kişiyle duygudaşlık, anlamdaşlık için değil midir? Ya böyle bir kişiye rastlarsa yaratıcı? İşte, ressam Castel'in öyküsü böyle bir rastlaşmayla yani María'yla başlar.
Kurtarıcısını, tüneldaşını bulmuş gibidir. Marazi bir ruh taşkınlığıyla sarılır María'ya... Aşkın, takıntının, kuşkunun, kıskançlığın, sıkıntı ve deliliğin kol gezdiği Castel'in dünyasında gerçeklik duygusu adım adım yitirilir.
Arjantinli yazar Ernesto Sabato’nun ilk romanı olan Tünel, aynı zamanda birbirinden bağımsız da okunabilecek olan üçlemenin ilk kitabı (diğer kitaplar Kahramanlar ve Mezarlar ile Karanlıkların Efendisi). Tünel’de Sabato, insan ruhunun karanlık dehlizlerinde bir yolculuğa çıkarıyor okuyucuyu ve saplantılı bir aşka kapılan baş karakterimizin, entelektüel sancıları, yalnızlık ve kibriyle gerçeklikten ve diğer insanlardan kopmasıyla da perçinlenen bu aşkının kendisini bir cinayet işlemeye sürüklemesinin hikayesini anlatıyor. Bu antikahramanın ruhsal yıkımına, hezeyanlarına tanıklık etmek ilginçti. Aslında her insanın içinde olabilecek bir çatışmayı uçlarda anlatmak olarak da yorumlanabilir belki bu ama ben karakterin daha çok narsist ve obsesif kişilik bozukluğu resmi çizdiği izlenimine kapıldım okurken. Sonu başından belli olmasına rağmen, oldukça sürükleyici, merak unsurunun sürekli canlı tutulduğu, akıp giden, tek oturuşta bile okunabilecek bir roman. Sabato’nun yer yer okurun hayalgücüne bıraktığı kısımlar hoş olmuş. Yer yer okuru başbaşa bıraktığı sorgulamalar da hoşuma gitti. Şüphesiz kendisinden sonra yazılan pek çok modern romana ilham veren bu eseri ben de severek okudum. Bende derin izler bırakan, kurgusunu ya da üslubunu sıradışı bulduğum, unutamayacağım kitaplardan biri olmadı ama okuduğum için memnunum. Üçlemenin diğer kitaplarını da 2021’de okumayı planlıyorum.
Herkes öldürür mü sevdiğini ?
Mutluluk gerçekten acıyla mı çevrilidir?
Çok ters düz eden bir giriştir ki kitap Marianın cinayetiyle başlıyor.
Ressam Juan Pablo Castelin kendi sergisinde kimsenin dikkatini bile çekmediği pencere resmini fark edip önünde dikilen Maria’yı öldürmesini okuyunca bu kitap şimdi nasıl devam edecek diyorsunuz ve hop geriye kırılarak bundan sonra bu cinayetin nasıl ve neden işlendiğini anlatan bir günlük okuyoruz sanki.
Bize obsesif kompulsif bozukluğu olduğunu düşündürten Castel saplantılı bir şekilde Mariayı hayatının merkezi yapıyor. Tam da bu noktada Maria’nın sonu başlıyor. Sayfa sayfa bu sona nasıl geliniyor bizde huzursuz bir şekilde onu okuyoruz. Sonuçta cinayetle başlamış bir romanı ne kadar rahat okuyabiliriz , değil mi ?
Kitabın sonlarına doğru Castel, cinayetten sonra vicdanını rahatlatmak için mi Maria’nın günahlarını ve gizli kapaklı yaşamını suçlayıcı bir tonda yazmış diye düşünürken bakın Castel bizi nasıl da tokatlayarak soğuk kanlılığını ifade ediyor:
“İstediğinizi düşünebilirsiniz , umurumda değil.”
Tam bir anti-kahraman değil mi ?
Her tünelin sonunun aydınlık olmadığını görüp Castelin tünelin içinde kaldığına da böylece tanıklık ederek kitabı bitiriyoruz.
Benim de sinirim bozulsun , takıntılı ve toksik bir insanla hiç tanışmamıştım diyenlere buyurunuz harika bir kaynak.
Sen yanmazsan, ben yanmazsam nasıl çıkar tüneller aydınlığa?1000Kitap
“Ne olursa olsun tek bir tünel vardı, karanlık ve yalnız: Benimki; çocukluğumun, gençliğimin, tüm yaşamımın içinde geçtiği o tünel.”
Kendi tünelinde sıkışıp kalanlara, tünelinin deliklerinden gerçek dünyayı izleyenlere ve tünelinin anlattıklarını dinlemekten kaçmayanlara...
Fark ettim ki, bende gerçekten iz bırakan kitaplarla ilgili konuşmakta daha çok zorlanıyorum.
Tünel, benim tam da okuma zevkime hitap eden bir kitap oldu.
Ernesto Sabato bu romanında aslında zihnin birbirine dayalı domino taşları içerdiğini ve birine dokunmanın öteki taşın temsil ettiği her şeyi tümüyle paramparça edebileceğini anlatmış. Bu metni yarattığı anti kahramanın ağzından okuyor, onun zihninin karanlık odalarında geziyor ve zamanla nasıl bir parçalanma yaşadığına tanıklık ediyoruz. İnsanın en çıplak halini böylesine müthiş şekilde betimlediğini düşündüğüm, çoğu cümleyi belleğime kazıma isteği uyandıran bir metin. Üstelik yalnızca edebi tatmin sunmuyor, olay örgüsü öyle akıcı ki, elimden bırakmak istemedim.
Peki sizin tüneliniz nasıl görünüyor? Kendinizi ne vakit tünelde bulduğunuzu anımsıyor musunuz? Zihninizin en diplerinden gelen uğultulu, tahammül edilemez sesler bu tünel aracılığı ile size ne anlatmak istiyor olabilir?
Yazar Hakkında
Ernesto SabatoYazar · 5 kitap
Ernesto Sabato (d. 24 Haziran 1911, Rojas, Buenos Aires - ö. 30 Nisan 2011), Arjantin'li romancı, gazeteci ve deneme yazarı.
Eğitimi
La Plata Ulusal Üniversitesi'nde fizik ve matematik öğrenimi gördü. Aynı okulda 1937'de doktorasını tamamladı. 1938'de Paris'te Curie Laboratuarı'nda, ertesi yıl ABD'deMassachussets Teknoloji Enstitüsü'nde araştırmalar yürüttü.
Edebiyatı
Sabato, felsefe, toplumsal ve siyasal konularda Bir ve Evren eseriyle edebiyat alanında ilk başarısını elde etti. Romanlarında tipik bir anti-kahraman, içe kapanık kişiyi tasvir etti.
