Beni teselli eden tek şey, ölümden sonraki yok olma ümidiydi. İkinci bir hayat düşüncesi beni korkutuyor ve yoruyordu. Henüz içinde yaşadığım dünyaya bile alışamamışken, öbür dünya benim neyime!
...; çünkü ben Tanrı'yla, o yüce kudret sahibiyle konuşmaktansa, tanıdığım biriyle, bir dostumla konuşmaktan daha çok hoşlanıyordum. Çünkü Tanrı benden çok üstündü.