8/10
2026 70. kitabı
Sabreden Derviş, muradına ermiş...
"Bu gece ne olmadık, ne inanılmaz bir geceydi. Ankara'dan istanbul hapishanesine nakledildiği gece, jandarmanın bileklerinden kelepçeleri çıkardığı dakikada, içinde bulunduğu katar bir başka katarla çarpışıyor, kendisi bu kazadan canlı kurtuluyor. Aldığı yara berelere rağmen canlı... O kadar canlı ki, yerinden kalkar kalkmaz başka kazazedelerin imdadına koşuyor, yanında yaralı olduğu hâlde, yine de diğerlerinin imdadına koşan, bir başka insan, bir kadın var. Ve bu kadın kendisini tanıyor. Evet, biraz evvel elleri kelepçeli bir mahkûm olduğunu tanıyor! Tam imdat ekipleri geleceği sırada ona kaçmasını öğüt veriyor... Zaten kendisi kaçmak, hapisten, merhametsiz duvarlar arasından kurtulmak istemiyor mu? Elbette istiyor. Ona bu nasihati verenkadın esasen eski bir mahkûm, yeni tahliye olmuş, on beş sene hapiste kalmış bir sabıkalı. Kaçmasını kolaylaştırmak için para, barınabilmek için de evinin adresini veriyor. İnanılmaz bir şans bu. Sonra tesadüf, yolda bir de Şoför Ramazan'ı karşısına çıkarıyor. Dertli adam! Çok sevdiği, lüzumsuz yere kıskandığı karısından tam da o gün boşanmış olan bir adam! Ne yaptığını, hırsını nerede boşaltacağını bilemeyen, iyilikle kötülük arasında zikzaklar çizen bir kimse! Ve sonunda o da iyi hislerine mağlup oluyor. Bir saat evvel kendisini polise vermekle tehdit eden, İstanbul'a götürdüğü takdirde şantajla yol parasının çok üstünde bir para isteyen adam, onu Tuzla ile Pendik arasında kamyonundan indirmeden evvel, eğer iş arıyorsa gelip kendisini bulması için bir adres veriyor. Ve ondan istediği çok fazla parayı almak şöyle dursun, hiç almıyor. Sonra geceyi, belki birkaç gününü geçirmek ümidiyle boş zannederek girdiği bu yazlık evde karşısına peri kızları kadar güzel fakat sonsuz kederli bir kadın çıkıyor
“En yakın arkadaşım Sõın’ın cesedi okulun arkasındaki boş arazide bulundu. Arkadaşımı kim öldürmüş olabilir?”
Yeni bir incelemeden daha herkese merhaba!
İyi ki okudum, dediğim serilere eklenen çok güzel bir seriydi. Hayatta tek bir gerçekliğin hiçbir zaman olmadığını, bakış açılarının olduğunu anlatması seriyi daha güzel yaptı.
Kitapta Cuyõn sürekli “Ben olmasaydım bunlar yaşanmazdı” gibisinden şeyler söylüyor. Ancak bence sayfa 188’de Sõın “Fark etmez. Zaten seni hiçbir zaman arkadaş olarak görmedim.” demeseydi Cuyõn ona sinirlenmezdi ve belki de ölmezdi.
Önerim: Okumazsanız çok şey kaçırırsınız ☻
Reklam
Hür irademle okuyorum ama ayılıp bayılmıyorum şhwşögwşçg. Bunu nasıl anlatayım bilemedim ilk kitap biraz daha watpaad tarzı hissettirdiği için iyiydi ama bu kitapta olaylar sanki 2x’te. Kötü desem tam kötü değil ama iyi de değil. Boş vakitlerimde okuyup eğleniyorum. Konusunda bahsedelim. Hayden oğlanlarla yaşamaya başlamıştır ama ejderha dişileri nadir olduğu için konsey onu diğer sürülerle de tanışmaya zorlar. Tabii Corbettler hemen oraya da atlar ve Hayden’ı açık açık tehdit ederler malum dişi ejderha doğursun diye tabii bizim ejderhalar direkt korur. Maddox ve Easton’ın hikayelerini travmalarını öğreniyoruz kitapta. Tacizci profesör haddini aşıyor bizim yakışıklı ejderhalar da duruma el atıyor. E tabii bizim kızı yine kaçıran kaçırana yine kaçırılıyor. Ya sabır. İkinci kitaba geldik artık dönüşür müsün Hayden seri bitiyor aaa.
Merhabalar
Emel Altuntaş'ın kaleme almış olduğu "Her Şey Biraz Yanlış" öykü kitabı ile karşınızdayım.
Eser 22 öyküden oluşuyor ve her öyküyü okudukça "Ben ne yapardım?" diye düşünmeden duramadığım bir eser oldu benim için. Karakterler sanki bizden birer iz taşıyor gibi hissediyorsunuz okudukça.
Bu öykülerde ne iyi ne kötü var. Karakterler bütün çıplaklığıyla, kusurları, hataları ile karşınıza çıkıyor.
Kısa ama içten, samimi, derinden anlatımı ile öykülerin her biri sizi içine çekecek türden. Verilen mesajlar sizi duygudan duyguya sürükleyece
Düşündürücü, sorgulayıcı en çok da kendimizi kusurlarımız ile de kabul etmemizi sağlayacak bir eser bizi bekliyor.
Eğer öykü okumayı seviyorsanız bu esere bir şans vermenizi tavsiye ederim
Peki siz en son hangi öyküyü okudunuz?
Sizi derinden etkileyen bir öykü kitabı var mı?
Bu eseri okudunuz mu?
Hadi gelin yorumlarda buluşalım
#alıntı
Hayat, seçimlerimizden ibarettir.
Hangisi daha kutsal? İyi bir amaç için ölmek mi? Boş beleş uzun uzun yaşamak mı?
@emel.altuntass
Book•lover ❥
@banliyokitap
Book•lover ❥
@banliyokitap
Vırgınıa wolf “Kendine ait bir oda” Kitap incelmesi.
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda bile zihninizde konuşmaya, tartışmaya ve anlamlandırmaya devam ederiz. Kitabın devamını oluşturmaya çalışırız. Odanın her tarafında yankılanmaya devam eder. Virginia Woolf’un 'Kendine Ait Bir Oda'sı da tam olarak böyle bir deneyim oldu diye bilirim.
Woolf, eline kalemi alıp tarihin tozlu raflarında kadınların izini sürerken, okuyucuyu da kendi hayatındaki 'oda' ları ve 'özgürlük alanları' nı sorgulamaya davet ediyor.
Kitapta en büyük metaforlardan biri “oda” kelimesidir. Neden bu kadar önemli bir hale getirmiş yazar bu kelimeyi. Aklımıza ilk gelen anlamından ziyada içinde bir gizli anlam barındırıyor. Kendi düşünceleriyle baş başa kalabilme hakkıdır. Woolf, kadının eve ait olan o dar alanından sıyrılıp, kendine ait, kimsenin müdahale edemeyeceği bağımsız bir bölge ilan etmesini ister. Oda, kadının toplumda "ben de varım ve burası benim alanım" deme şeklidir. Bir insanın düşünebilme, üretebilmesi için ekonomik bağımsızlık ve kişisel alana ihtiyaç duyduğunu savunur. Ve kendisi olabilme özgürlüğünü simgeler.
O dönemde kadınların üniversiteye gitmesi bir yana üniversitenin çimenlerinden geçmesinin bile yasak olduğunu Woolf’un kitabında bir suç unsuru olarak ele alır ve bunu şu cümleler ile ifade etmektedir; “Ve birden kendimi çimenlerin üzerinde aşırı bir hızla yürüyor buldum. Ve o an, bir erkeğin görüntüsü yolumu kesti. Önce jaketatay giymiş bu garip görünümlü nesnenin el kol hareketlerinin bana yönelik olduğunu anladım. Yüzünden dehşet ve öfke ifadesi vardı. Akıldan çok içgüdü yardımıma koştu; o bir kilise görevlisi, bense bir kadındım. Burası bir çimenlik alandı, ileride de bir patika vardı. Çimenlerin üzerinde yürümeye yalnızca üniversite öğrencilerine ve öğretim üyelerine izin vardı; benim yerim çakıllı patikaydı.” (syf
Puan vermedi·148 syf.·
2026 412. kitabı
Latin Amerika edebiyatının iki dev ismi Jorge Luis Borges ve Adolfo Bioy Casares'in ortaklaşa yarattıkları hayali bir yazar olan Honorio Bustos Domecq mahlasıyla yazdıkları
ünlü hiciv ve parodi
kitabıdır. 
Bustos Domecq Vakayinameleri
Bustos Domecq Vakayinameleri yazar Honorio Bustos Domecq'in bir kültür ve sanat muhabiri olarak gazete için kaleme aldığı hayali inceleme yazılarından (vakayinamelerden) oluşur. Eserde; gerçekte var olmayan ancak "tehlikeli biçimde var olması muhtemel olan" ultramodernist şairler, romancılar, mimarlar, aşçılar ve ressamlar büyük bir ciddiyetle övülür.
Borges ve Casares, abartılı ve gösterişli övgülerle dolu bu kurgusal metinler üzerinden aslında kendi dönemlerindeki boş ve şekilci sanatsal akımlarla ve entelektüel snobizmle zekice dalgalarını geçerler.
Yazar mahlası Honorio Bustos Domecq, Borges ve Casares'in büyük dedelerinin isimlerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş kurmaca bir karakterdir. Bu ikili daha önce polisiye öykülerinde de bu ismi kullanmış, ancak vakayinamelerde bu karakteri tamamen kendi içinde tutarlı, abartılı bir üslubu ve dünya görüşü olan bağımsız bir edebi figür haline getirmişlerdir.
Deneme severler keyifle
okuyun Bustos Domecq Vakayinameleri
Bustos Domecq Vakayinameleri
Bustos Domecq Vakayinameleri yazar Honorio Bustos Domecq'in bir kültür ve sanat muhabiri olarak gazete için kaleme aldığı hayali inceleme yazılarından (vakayinamelerden) oluşur. Eserde; gerçekte var olmayan ancak "tehlikeli biçimde var olması muhtemel olan" ultramodernist şairler, romancılar, mimarlar, aşçılar ve ressamlar büyük bir ciddiyetle övülür.
Borges ve Casares, abartılı ve gösterişli övgülerle dolu bu kurgusal metinler üzerinden aslında kendi dönemlerindeki boş ve şekilci sanatsal akımlarla ve entelektüel snobizmle zekice dalgalarını geçerler.
Yazar mahlası Honorio Bustos Domecq, Borges ve Casares'in büyük dedelerinin isimlerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş kurmaca bir karakterdir. Bu ikili daha önce polisiye öykülerinde de bu ismi kullanmış, ancak vakayinamelerde bu karakteri tamamen kendi içinde tutarlı, abartılı bir üslubu ve dünya görüşü olan bağımsız bir edebi figür haline getirmişlerdir.
Deneme severler keyifle
okuyun Bustos Domecq Vakayinameleri
Reklam
Reklam