Parçalanarak tarumar olmuş hayaller, yaralanıp sakatlanmış vücutlar, kırılmış ümitler ve ışığı sönmüş nice ocaklardan teşekkül sanki cemiyetimiz. Hangi evde acı yok? Ya da kim hayatı boyunca sevdiği birini kaybetmemiş? Kaç kişi bir hayal kurup sonra da çıkan her engeli aşarak, müşküllere göğüs gererek o hayaline kavuşmuş? Bir kanadı kırık olarak yeryüzüne bırakılmış göçmen kuşlar gibiyiz. Çoğunlukla paylarımıza düşen de acılar, beklemek ve umut etmek.