Hiç istemediğim kadar yaşamak istiyorum artık. Yürüdüğünü, büyüdüğünü, düştüğünü görmek...
Her ihtiyacı olduğunda yanında olmak istiyorum.
Kahvaltı yapmadan evden çıktığında arkasından bağırmak,eve geç kaldığında meraklanmak,uyurken üstünü örtmek,ayağına çorap giy diye diretmek istiyorum.
Bildiklerimi öğretmek onunla yeni şeyler öğrenmek
İlk sevgilisiyle tanışmak,kınası yakılırken gözyaşlarını silmek istiyorum.
Ölmekten korkuyorum artık...
Onu koruyamamaktan,yalnız bırakmaktan korkuyorum.
Ne kadar heyecanla başlamıştım ama çok eksik geldi bir anda kocaman çocuk oldu çıktı bahsedilen bebek oysa minicik bebeklerin o kadar çok sorunu var ki ilk 3 ay da bile 100 sayfa yazılırdı genel konuların dışına bile çıkılmaması çok saçma biraz daha derinlemesine kitaplar varsa yazın lütfen bebeklerle ilgili.
Çocuk büyütmek bir yarış, varılması gereken bir nokta değil,bir süreç. Hem de her saniyesinde tat alınarak geçirilmesi gereken bir süreç.
Arada kızsak da " pöf bugünler hiç geçmeyecek mi" desek de, uykusuz geceler hiç bitmeyecek sanıp yavrumuzla beraber ağlasak da,
Saç baş Allah'a havale
Tırnaklar toynaktan hallice️
Gözaltları mor 🤭
Evimizde tsunami olmuş gibi bir dönem yaşasak da ömrümüzün en güzel günleri bunlar.
Günler geçiyor,
Doğan büyüyor...