Burçin Korkmaz
@brcnkrkmz
Evli Çocuklu Okur
Her milletin tarihinde utanç veren olaylar vardır. Bu kitapta Amerikalıların utanç veren tarihine bakıyoruz. 1800 lü yıllarda kapitalizmin büyük sermayesi olan "beyaz altın" için tarlalarda çalıştıracakları insanları yurtlarından koparıp getiren Amerikalılar. Kitap konu itibari ile can alıcı ve dehşete düşürücü. Yalnız karakterler arasındaki geçişler kopuk ne yazık ki! Okurken üzülüyorsunuz hatta merak ediyorsunuz fakat bir anda başka bir karaktere atlayınca bir önceki olaydan kopuyorsunuz. Yan karakterlere gerçekten fazla yer verilmiş. Ana karakterin yaşadıklarını kaçılabiliyorsunuz bu sebeple. Yine de okunmaya değer hatta muhafaza etmeye değer bir kitap. Aldığı ödülleri hakediyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Herkese merhaba, böyle güzel bir şiir kitabına şiir gibi bir giriş yapmalı aslında. Özdemir Asaf'cım adın bile kafiyeli bir şiirin mısralarına ait gibi sanki inan. Belki de seni en güzel şiirlerle özdeşleştirdiğim için şiirden farkın kalmamış gibi geliyor bana. Hepiniz tanıyorsunuzdur onu muhakkak. Şiirle pek ilgisi bulunmayan biri bile hiç sanmıyorum ki onun Lavinia'sını bilmesin. Hâlâ anımsayamadın mı yoksa? Benimse sayısını bilmediğim kadar defalarca okuduğumdan ezberimde oysa. Dur hatırlatayım bir kez daha sana.
"Üşüyorsan ceketimi al
Günün en güzel saatleri bunlar
Yanımda kal"
Eminim çoğunuz biliyorsunuz ve anımsamışsınızdır yine de şu dizelerini de söylemeden edemeyeceğim.
"Sana gitme demeyeceğim
Ama gitme Lavinia
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme Lavinia"
Yahu ne güzel bir şiir, bu mısraların aktığı kalp eminim ne sevgi dolu bir kalp... İşte bu yüzden Özdemir Asaf'la aşk başkadır. Onun şiirlerinde aşk daha bir başkadır. Aslında bu kitapta bu şiiri yok ama bunun dışında da bilinmeyi hak eden o kadar çok şiiri var ki.
Kitabı okurken kimi şiirlerini daha önce çoğu kez okumama rağmen aynı heyecanla okudum. Daha önce okumadıklarımı okuyunca da ona bir kez daha hayran kaldım, sonra da niye bu kadar geç kaldım bu şiirleri okumak için diye düşündüm, gözlerimi ve yüreğimi sizden niye bu kadar uzun süre mahrum bıraktım sevgili mısralar deyip kendime de kızsam yeriydi. Bir kez daha anladım onun sayesinde sadece "sen" ve "ben" kelimeleri kullanılarak bile mısraların gülücük ve hüznü bir arada saçabileceğini. Bu iki kelimenin tekrar ve yinelemeleriyle muhteşem şiirler yazılabileceğini...
"İnanırsam ben senden başkasına inanmam" derken mesela başkalarına inanmayacak olmasının verdiği hüznü de, sevdiği insana güvenme konusunda verdiği o tatlı değeri de hissettim
Şair’e sormuşlar
Neden şiir diye...
Yaratılışın tınısında
Hayatın gayesinde
Tüm duyguların
En derinlerinde şiir
Vardırda ondan demiş.