Kitap Patikası
@brctsdln
İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en iyi insanlarıyla sohbet etmek gibidir.
-Descartes
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Lakin bir kadın şuursuz bir ulusu silahlardan vazgeçmeye, üretime ve çalışmaya geri dönmeye nasıl ikna edebilir? Bir kadın çevresindeki olaylardan etkilenmiyormuş gibi nasıl yapabilir? Bir merminin, on, bin merminin yolunu nasıl değiştirebilir?
Yolu iyi ya da kötü sonuçlandırmanın değil yolda olmanın romanı Yaşlı Adam ve Deniz (İhtiyar Balıkçı)...
Ernest Hemingway'in bu kısa romanında; İhtiyar Balıkçı Santiago balık tutamadan tam seksen dört gün geçirmiştir. Önceden yanında çalışan çocuk Manolin, ihtiyar balıkçı balık tutamadığı için ailesi tarafından başka bir balıkçının yanına gönderilmiş olmasına rağmen ihtiyar balıkçı ile vakit geçirmeyi sever. İhtiyar balıkçı seksen beşinci gün denize açılmadan önce ona avlanması için yem verir. Santiago, seksen beşinci günde büyük bir balık tutmayı başarır, misinasına takılan büyük kılıçbalığı ile birlikte serüven başlar. Misinayı yutan balıkla beraber küçük teknesiyle kıyıdan uzaklaşır ve balığın yorulmasını yaklaşmasını bekler. Bu bekleme aşamasında kendisiyle kalır ve kah balığa üzülür kah çocuğu yanına almadığına kah da kendi ile iç konuşmalar yapar. Balığı yakaladıktan sonra da geri dönüş yolunda birçok köpek balığı ile savaşmak zorunda kalır. Kitabın sonunda, ihtiyar balıkçı kaybetti mi kazandı mı? Peki, yolda olmak ne öğretti?
Hayat bir deniz, fırsatlar balık. Kimi fırsatlar büyük fırsatlar için yem iken, bazı büyük fırsatlar da hayatta yer alan diğer zorluklarla savaşmayı gerektirir. Hayat bu bazen kazanır, bazen kaybederiz. Ama önemli olan o fırsatın peşindeyken edindiğimiz deneyimler, yolda olmanın farkındalığı. Bu bir Yaşlı Adam ve Deniz hikayesinden çok insanın hayat hikayesi...
"Ama insanoğlu yenilgi için yaratılmamıştır. İnsan yol edilebilir ama yenilemez."
Pembe panjurlu Amerikan rüyasının rutubetlenmiş odalarında geziniyoruz Salon Mars kitabında... Özgür ülkenin özgürlük kavramı çizdiği sınırlarda yaşayanlara göre mi? Ya sınır dışında kalanlar?
Rachel Kushner'ın yazmış olduğu ve Booker kısa listesine girmeyi başarmış kitap dilimize Begüm Kovulmaz tarafından kazandırıldı. Konusu, Romy Leslie Hall'un hapishaneye nakledilmesiyle başlıyor. Romy, Salon Mars adlı kulüpte strptz dansı ile geçimini sağlarken, kendisine takıntılı bir adamı öldürmesi nedeniyle hapse düşer, ardında kalan oğlunu ise annesine emanet etmiştir. Romy'nin tanıştığı hapishanedeki mahkumlar, gardiyanlar, eğitmenler hakkında kitap ilerledikçe bölüm bölüm bilgi sahibi oluyoruz. İçlerinde travstiler, çocuğunu öldüren, çocuğu hapiste doğuran, kocasını kiralık katile öldürten kiralık katili de polise öldürten, içerideyken çocuğu devlet tarafından alınıp izi kaybedilen, mahkumlara pislik gibi davranan gardiyanlar, daha neler neler... Bu bilgiler sayesinde, iyi görünenin içindeki kötüyü, kötü görünenin çaresizliğini, adaletsizliği, ırk ayrımını, cinsiyet ayrımını, özgürlük adı verilen düzenin içinde köleleşmeyi satır satır gözlemliyoruz. Kitabın sonuna doğru Romy'nin öldürdüğü adamın da hikayesini adamın ağzından okuyoruz.
Kitabı okurken insan şunu düşünmeden edemiyor; suç bireysel mi yoksa toplum mu suça teşvik ediyor? Baş yerinde sağlam durursa kuyruk ona göre hareket etmez mi? Peki, adalet dediğimiz kavram dünyanın her yerinde yazıda kalmış bir harf topluluğu mu? Ve en önemlisi, insan denilen düşünen canlı masum kalabilir mi?
