Kitap Patikası
@brctsdln
İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en iyi insanlarıyla sohbet etmek gibidir.
-Descartes
"İnsanlar arasındaki ilişkilerin kaderinin ta baştan çizildiği ve işlerin nasıl gideceğini önceden bilmek için nasıl başladıklarına bakmanın yeterli olduğu bilinmelidir - ama bilinmez."
Bir yaşam düşünün, tüm ağır darbelere karşı bir Sinekkuşu gibi tüm enerjinizle olduğunuz yerde durma çabanızı... Bir şeylerin dağılmasına izin vermeden, çabasız duran bir kayıtsızlıkla her şeyi bir arada tutma hevesi... Ama aslında çabasız bir kayıtsızlık mı, göründüğü gibi mi her şey?
Kitap, Marco Carrera ve ailesi etrafında şekilleniyor. 1959'lu yıllardan 2030'lara kadar olan bir süreci okuyoruz. Ancak, bunu tarih sıralaması olarak değil, gelecekten geçmişe, geçmişten geleceğe olarak okuyoruz ve bu bazen mektuplarla, bazen bir mail ile bazen de bir anı etrafında ya da bir telefon görüşmesinde olabiliyor. Marco'nun ablası Irene'nin 80'li yılların başında intiharı, öncesi, sonrası, kopamadığı gençlik aşkı Luisa, maillerine bir türlü yanıt vermeyen erkek kardeşi Giacomo, sorunlu boşandığı eşi Marina, annesi, babası, kızı Adele ve torunu -Japonca'da geleceğin insanı anlamına gelen- Miraijin, Dr. Daniele Carradori, ve eski yakın arkadaşı Duccio Chilleri nam-ı diğer Adı-Lazım-Değil ekseninde yası, aşkı, dostluğu, ihaneti, üzüntüyü, acıyı, mutluluğu yani bir insanı bir yandan öte yana savurabilen insani duyguların tümünü okuyoruz. Herkes bir yerlere savrulurken, Marco'nun kendi ekseninden ayrılmama çabasını ve umursamaz duran görüntünün ardını da her sayfada daha net görüyoruz. İnsan kaçtığını zannettiği şeylerin kölesi olabiliyor, reddettiği şeyleri ise yanı başında bulabiliyor. Herkesin bir imtihanı var bu dünyada, bazılarının çok fazla... Hangi birkaç kişi Sinekkuşu gibi idare edebiliyor hayatı, peki bu ne zaman başladı?
Sanro Veronesi'nin ikinci kez Strega Ödülü almasına neden olan
Reklam
Ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdiler mi sana? Birdenbire: "Buraya kadar!" dediler. Oysa, bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara; pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. Bütün sularda gölgeni seyrederdin. Üstelik, daha önce haber vermiştik, derler onlar. Her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. Yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik.
Memur sınıfı diyorlar. Bir zamanlar ne kadar gözdeymişler. Bir de subaylar. Onlardan herkes çekinirmiş. Babalar kızlarını hep bu iki sınıfa verirlermiş. Kızımı bir memura verdim; kızımı bir subayla evlendirdim! Demek o zaman insanla evlenmek adeti yokmuş.
Reklam