Berat Avcı
@brtavci
İlya İvanoviç kimi zaman eline bir kitap alır; hangi kitap olduğunun önemi yoktur. Okumanın temel bir ihtiyaç olduğundan şüphelenmezdi hiç; bunu o olmaksızın da gayet kolaylıkla idare edebilecek bir lüks sayardı, hani duvara tablo assan da olur asmasanda, gezintiye çıksan da olur çıkmasan da, jşte öyle. Bu yüzden hangi kitap okuduğunun onun için bir farkı yoktu; can sıkıntısından ve başka yapacak işi olmadığından eğlence için bakardı ona.
"İnsan hayatı böyle işte!". Biri ölür, diğeri de doğar, öbürü evlenir; biz de boyuna ihtiyarlarız. Değil yıllar yıllara, günler günlere bile uymuyor. Niye böyle? Her gün dünkü gibi, dün yarın gibi olsa ne vardı! Düşününce hüzünleniyor insan..."
Sanki ruhunun derinlerindeki, ona hayatın ve dünyanın hediye olarak verdiği hazineleri biri çalmış ve gömmüştü.
