Bi hevesli hevesli, ballandıra ballandıra övülen kitaplardan biri daha. Bakalım övdükleri kadar var mı?
Hikaye 2 adamın alkollü halde yasadışı av gezintisine çıkışıyla başlıyor. Bu adamları ben niye okuyorum? Orta yaş sendromuna girmiş, sapık tipleri andırıyor diye düşünürken pat 30 boş sayfa ile karşılaşıyorum üstelik yırtılmış. Tamamen baskı hatası.
Neyseki okuyan arkadaşım var ve onu arayıp o arada neler olduğunu üç cümleyle bana anlatınca, 30 sayfanın sadece betimlemeden oluştuğunu anlıyoruz. Kayıp değilmiş.
Derken sahneye arka kapağın vaat ettiği o şapşal gençler giriyor. Tuzaklarla dolu, kabuslarımla kapışır mekan düzeniyle hepsinin ruhuna Fatiha okuyoruz. Korktuk mu? Nayır.
Sonra sahneye tüm bedeni korkunç derecede bozulmuş bir kadın giriyor. Ve bu kadın, o grupta hayatta bıraktığı tek kişiyi alıp götürüyor. Merak etmeyin yamyam değil. Rapunzel konseptine uyan şeyler yapıyor.
Aslında orijinal Grimm masallarınınhiçbir versiyonu mutlu değil. Aksine hepsi korku doludur. Aslında yazarın yaptığı orijinaline uygun olarak yeni nesil uyarlama yapmak olmuş. Korkmadım, gerilmedim ama tiksindim. Hele o avcı... İğrenç şey.
Sonuç: övdükleri kadar yok. Beğenmedim. O kanlı sahneleri okurken muffin yiyordum haberiniz olsun.
Tiksinti oluşturmak amacıyla yazılmışsa doğru yolda.
Saçma sapan da bitti zaten. İyice sinir oldum. Seri birbirinden bağımsız ama yine de okumayacağım. Bu arada +25 üzeri okusa daha iyi olur.
İlk çıktığında ilgimi çeken ve aldıktan sonra da ciddi anlamda korku ve gerilim olduğunu düşündüğüm için okumayı ertelediğim bir kitabın yorumuyla karşınızdayım.
Yasaklanmış Masallar dizisi olarak yayınlanan seri, bizlerin çocukluğundan beri dinlediği, bildiği, izlediği masalların yetişkin versiyonu, ancak yetişkin versiyonu derken de gizem-gerilim-vahşi kurgusuyla yetişkin versiyonu olduğunu söylemeliyim.
Rapunzel kitabı serinin ilk kitabı olarak çıktı. Ama bu bir seri değil, masalların korku-gerilim kategorisinde dizi serisi diyebilirim. İstediğinizden başlayabilirsiniz sonucunda hiçbirinin birbiriyle bağlantısı olduğunu sanmıyorum.
Kitabın önsözünde uyarı var. Bu uyarıyı dikkate almanızı tavsiye ederim. Rahatsız olacağınızı düşünüyorsanız hiç denemeyin bu kitabı. Yüksek ihtimalle diğer kitaplar da bu şekildedir, dolayısıyla onları da boş yere deneyip eleştirmeyin.
Detaylı yorum için: illekitap.blogspot.com/2026/05/l-p-sic...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dokuz Yayınları’ndan çıkan Yasaklanmış Masallar serisinde Uyuyan Güzel, benim için masal kavramının tamamen ters yüz edildiği, rahatsız edici derecede güçlü bir okuma oldu.
Bu hikâye bana şunu hissettirdi: Bazı masallar uyutmaz, aksine insanı uyanık tutar. Aurora’nın dünyası daha ilk sayfalardan itibaren huzursuz edici bir karanlıkla çevrili. Annesinin verdiği tek bir kararın, bir insanın kaderini nasıl geri dönülmez biçimde şekillendirdiğini adım adım izliyoruz. Güzelliğin bir lütuf değil, bir bedel hâline gelişi… Ve bu bedelin bir çocuğun zihninde yankılanan seslerle, bölük pörçük anılarla, susturulamayan kabuslarla ödenmesi…
Kitap iki farklı ruh hâliyle ilerliyor gibi. İlk bölümde annenin çaresizliği, korkusu ve “doğru” olduğunu sandığı seçimler var. İkinci bölümdeyse Aurora’nın tek başına kaldığında yüzleşmek zorunda olduğu gerçekler… İşte tam burada hikâye nefes aldırmıyor. Gerilim sadece olaylardan değil, karakterin zihninden yükseliyor. Kafasının içindeki sesle, geçmişin karanlık boşluklarıyla ve annesinden kalan kırıntı gerçeklerle baş etmeye çalışan bir genç kız izliyoruz.
Benim için en çarpıcı tarafı, masumiyet kavramının bu kadar acımasızca sorgulanmasıydı. Okurken sık sık “Güzellik gerçekten bir armağan mı?” diye düşündüm. Ve final… Tüm parçalar yerine oturduğunda, geriye insanın içini üşüten bir tatmin kalıyor.
Charles Perrault’nun masalından ilham alan bu yeniden yazım, romantik hiçbir şey vaat etmiyor. Aksine karanlığı, bilimi, korkuyu ve bastırılmış gerçekleri yüzünüze çarpıyor. Yetişkin okurlar için, rahatsız edici ama bir o kadar da akılda kalıcı bir deneyim.
Benim için bu kitap, “Uyuyan Güzel” adını bir daha asla aynı masumlukta düşünemememe sebep oldu.
L. P. SICARD~ UYUYAN GÜZEL~
Selam.Bugün sizlere 
DOKUZ YAYINLARI ‘ndan çıkan #yasaklanmışmasallar serisinden #uyuyangüzel kitabı ile geldim.Bu benim seriden okuduğum ikinci kitap oldu ve açıkçası bayıldım.Son sayfayı kapatınca of ben ne okudum böyle dedim.Şimdilik seride ki favorim oldu.Korku ve gerilimi iliklerinize kadar hissettiren bir kurguydu.Evet doğru okudunuz kitap korku-gerilim türünde ve bolca da tetikleyici unsur içermekte.Aurora’nın yaşadıklarına çok üzüldüm.Kendi seçmemiş olduğu bir kaderin sonuçlarını yaşıyor olması çok üzücüydü.Genel itibariyle güzel işlenmiş ve tüm duyguları en güzel şekilde okuyucuya geçiren bir kurguydu.Eğer sizde bu türde okuma yapmayı seviyorsanız bu kitaba mutlaka şans vermelisiniz diyorum.Ayrıca serinin kitaplarının birbirinden bağımsız okunduğunu da belirtmek isterim. uyarımı da buraya bırakıyorum.
Helene,arkadaşlarıyla eğlenmeye çıktıkları o gece fazla alkolün ve adrenalinin getirdiği cesaretle pişman olacağın bir şey yaşar ve bunun sonucunda da hamile kalır.Çocuğunu asla aldırmayı düşünmez.Gittiği doktorun önerdiği bazı testler yaptırır ve bebeğin de hastalık olduğunu ve erken öleceğini öğrenir.Ama doktoru ona bir çıkış yolu olduğunu söyler.Helene bebeğini dünyaya getirmeyi çok istediği için bunu kabul eder ve karnındaki bebeğin genetiği ile oynanır. Aylar sonra dünyaya dünyalar güzeli bir kız çocuğu gelir.Aurora o kadar güzel bir bebektir ki herkes ona hayranlıkla bakar.İlk başlarda her şey gayet normal ilerlemektedir.Ama bir süre sonra Aurora da tuhaflıklar gözükmeye başlar.Gece belli bir saatte çığlıklarla uyanıp,boş gözlerle nefes alamayacak bir şekilde duvara bakarken bulur annesi onu.Aurora da bu tuhaflıklar yaşı büyüdükçe değişiklikler gösterir.O çok farklı bir çocuktur.Artık kafasının içinde susmayan bir ses ve nereden
DOKUZ YAYINLARI ‘ndan çıkan #yasaklanmışmasallar serisinden #uyuyangüzel kitabı ile geldim.Bu benim seriden okuduğum ikinci kitap oldu ve açıkçası bayıldım.Son sayfayı kapatınca of ben ne okudum böyle dedim.Şimdilik seride ki favorim oldu.Korku ve gerilimi iliklerinize kadar hissettiren bir kurguydu.Evet doğru okudunuz kitap korku-gerilim türünde ve bolca da tetikleyici unsur içermekte.Aurora’nın yaşadıklarına çok üzüldüm.Kendi seçmemiş olduğu bir kaderin sonuçlarını yaşıyor olması çok üzücüydü.Genel itibariyle güzel işlenmiş ve tüm duyguları en güzel şekilde okuyucuya geçiren bir kurguydu.Eğer sizde bu türde okuma yapmayı seviyorsanız bu kitaba mutlaka şans vermelisiniz diyorum.Ayrıca serinin kitaplarının birbirinden bağımsız okunduğunu da belirtmek isterim. uyarımı da buraya bırakıyorum.
Helene,arkadaşlarıyla eğlenmeye çıktıkları o gece fazla alkolün ve adrenalinin getirdiği cesaretle pişman olacağın bir şey yaşar ve bunun sonucunda da hamile kalır.Çocuğunu asla aldırmayı düşünmez.Gittiği doktorun önerdiği bazı testler yaptırır ve bebeğin de hastalık olduğunu ve erken öleceğini öğrenir.Ama doktoru ona bir çıkış yolu olduğunu söyler.Helene bebeğini dünyaya getirmeyi çok istediği için bunu kabul eder ve karnındaki bebeğin genetiği ile oynanır. Aylar sonra dünyaya dünyalar güzeli bir kız çocuğu gelir.Aurora o kadar güzel bir bebektir ki herkes ona hayranlıkla bakar.İlk başlarda her şey gayet normal ilerlemektedir.Ama bir süre sonra Aurora da tuhaflıklar gözükmeye başlar.Gece belli bir saatte çığlıklarla uyanıp,boş gözlerle nefes alamayacak bir şekilde duvara bakarken bulur annesi onu.Aurora da bu tuhaflıklar yaşı büyüdükçe değişiklikler gösterir.O çok farklı bir çocuktur.Artık kafasının içinde susmayan bir ses ve neredenÇocukluğumuzun en güvenli masallarından biri olan Rapunzel, bu kitapta sığınılacak bir yer olmaktan çıkıyor. L. P. Sicard, Yasaklanmış Masallar serisinin bu ilk kitabında, bildiğimiz masalı alıp ters yüz ediyor ve biz okurları bambaşka bir karanlığın tam ortasına bırakıyor.
Hikâye, kasabanın hafızasına kazınmış bir felaketle başlıyor: alevlere teslim olmuş bir akıl hastanesi. Yangın yalnızca bir binayı değil, geride konuşulmamış sırları, yarım kalmış hayatları ve üzeri örtülmüş gerçekleri de bırakıyor. Yıllar sonra kasabada peş peşe kaybolan genç kadınlar, bu küllenmiş geçmişin hâlâ canlı olduğunu fısıldıyor.
Merakları korkularından ağır basan bir grup genç, terk edilmiş yapının kapısından içeri adım attığında, aslında geri dönüşü olmayan bir eşikten geçtiklerinin farkında değil. Duvarlara kazınmış isimler, karanlıkta yankılanan sessizlik ve yer altına uzanan yollar, hikâyeyi yavaş yavaş bir kabusa dönüştürüyor. Burada masalların güvenli sınırları yok; kaçış ihtimali bile net değil.
Romanın en çarpıcı tarafı, masaldan aşina olduğumuz simgeleri nasıl baska seylere dönüşmesi .Altın saçlar artık umut değil, saplantı.Parlak tarak masum bir nesne olmaktan çıkıp ürkütücü bir ritüelin parçasına dönüşüyor. Ve masallarda kurtarıcı olarak tanıdığımız figürler, bu hikâyede sorgulanması gereken bir tehdide dönüşüyor. her sayfada aynı soruyla baş başa kalıyor insan: Kim gerçekten canavar, kim sadece hayatta kalmaya çalışıyor?
Yazar, korkuyu ani şoklarla değil; mekânın boğuculuğu, karakterlerin zihinsel çözülmeleri ve kaçınılmazlık hissiyle inşa etmiş. Yer altını andıran sahneler, kapalı alanlar ve sessizliğin baskısı, okurun nefesini daraltan bir atmosfer yaratıyor. Bu da hikâyeyi yalnızca korkutucu değil, aynı zamanda zihinsel olarak sarsıcı hale getiriyor
Rapunzel:
Her Ölüm ardında bıraktıkları için hep biraz cinayetti.Edebiyat
Puan vermedi
Annelik kavramının, ailenin ve toplumsal alanda yaşanan kırılmaların, bireylerin iç dünyalarında yarattığı kopuşların konu edildiği roman, aile müessesesinin ruhunu sakatlayan karanlık yönlerinden bahsederken, ensest gibi tabulaşmış konuları da ele alıyor "Kendim çok günahsızmışım gibi sana ceza kesebilir miyim" (syf.9) (Annesi ilk aradığında)
“Çünkü ben, kaybedecek hiçbir şeyi olmayanların şehrinden, kaçak annelerin cehenneminden, hiç görmediğim annemin dizinin dibinden geliyorum, birbirine sıkı sıkı sarılarak yaşama kudreti bulanların huzuruna.” (Syf.86)
Kırk üç yaşında aldığı bir telefonla hayatı temelinden sarsılan Süreyya’nın öyküsü. Süreyya, bir “hayalet yazar”dır; yani kendi metinleri başkası tarafından kitap olarak basılır, kimse gerçek yazarın Süreyya olduğunu bilmez. Onun kitaplarının yeni sahibi ise yeteneksiz, edebiyatı sadece bir heves olarak gören NY adlı karakterdir. Nermin Yıldırım bu karaktere kendi isim soy isminin baş harflerini vererek güçlü bir ironi de yapıyor aynı zamanda. NY dışında kitapta oldukça güçlü çizilmiş Zennur, Rıdvan, Çeşminaz Hanım gibi yan karakterler de var.
Ana kahramanımız Süreyya gibi gözükse de Nermin Yıldırım’ın bu kitabı çok katmanlı bir yapıya sahip. Kitabı okurken sadece Süreyya’nın hayatına tanık olmayız, aynı zamanda onun roman kahramanları olan Nihal, Kasım, Çiğdem, Müşide’yi de tanırız, severiz bazen de onlara kızarız.
Sancılı bir geçmişin yoğurduğu sancılı bir karakter Süreyya. Çocukluğundan beri onu insanlardan uzaklaştıran içinde taşıdığı bir sıkışmışlık hissi var. Kendinin de anlamadığı bu hissin temeline ise küçükken annesi tarafından terk edilmesi yatıyor. Süreyya kimse onu sevsin istemiyor gibi, bu yüzden de sahici yakınlıklar kurmuyor, kuramıyor. Fakat yıllar sonra gelen o telefon, ruhunu ve kalbini alt üst