Ah bu Şairler...Edebiyat
"Orhan Veli,1950 martında bir dergide;
Ne yârdan geçerim ne serden,
Ne denizlerden,ne gökyüzünden,
Ama bırakmıyor son gördüğüm.
Bırakmıyor geçim derdi,
Oymuş diyorum,zavallı şairin,
Görüp göreceği....
Dedikten 8 ay sonra parasız karanlık bir Ankara gecesinde belediyenin kazdığı bir çukura düştü ve 36 yaşında beyin kanamasından öldü...Evine gidenler diş fırçasına sarılmış bir kağıtta son şiirinin müsveddesini buldular..Aşklarını sıralıyordu:
“Gelelim sonuncuya/Ona bağlandığım kadar/hiçbirine bağlanmadım/sade kadın değil,insan/ne kibarlık budalası/ne malda mülkte gözü var/eşit olsak der/hür olsak der/insanları sevmesini de bilir/yaşamayı sevdiği kadar”...
Şairler bunca acıya katlanırlar,acından ölür ama “kimseye ödünç vermez şiirlerini”...
Bu yüzden ölmezler işte...Çünkü şairler susar belki ama yazılar susmaz şairler sussa bile...
Şairlerimize sahip çıkalım...Çünkü “hayatın ruhu”dur onlar..."
10/10
2019 2. kitabı
