Kitabı okurken Martin Eden'e hayranlık hissi uyandı bende. Ama bir yandan da acıma hissine kapıldım ki bu iki his yani hayranlık ve acıma kolay kolay bir araya gelmez.. Modern bir Leyla ile Mecnun öyküsüne benzetebilirim bu kitabı. Tabi bizim Mecnun biraz daha işin tasavvufi boyutundayken, Martin biraz daha dünyevi geldi bana.
Her mısrada Muazzez Akkaya'dan izler aradım.. Güzel adam vesselam Sezai Karakoç. Utangaç, naif, tam bir Anadolu insanı.. Sevginin bir özelliği vardır. Bir bedene tutunduğu an sığmaz o bedene.. Dışarı çıkıp muhattabını tanımak, sevmek, öpmek ister.. Sezai Karakoç'un da başına gelen budur tam olarak.. Ama malum son Onu da bulur.. Herkesi üzen, Onu ise içine kapatan son...
Dağcılık sporundan pek haz etmem ama bu kitabı okuyunca insan ölmeden yüksek bir dağa çıkmalı demiştim.. Tutku gerektiren bir iş ki bu tutku doğuştan geliyor sanırım dağcılara.. Nasuh Mahruki biraz duyarsız geldi ama bana.. Ölen dağcılara çok tepkisizdi sanki..
Bu kitabı okurken dikkatimi çeken bazı hususlar oldu ki bunları paylasmak isterim.. Öncelikle Hasan Sabbah zekasına saygı duyulacak bir adam. Eğer zekasını bilim yolunda kullansaydi elektriği çok erken bulabilirdi. İnsanlar üzerindeki etkisi muazzam.. göz rengi neydi acaba... Bir de Alamut kalesindeki kütüphane eğer kurtarilabilseydi çok farklı bir dünyada yaşıyor olabilirdik. Endülüs, İskenderiye, Bağdat ve Alamut kütüphaneleri keşke bugüne ulaşabilseydi... Dünya bilim tarihi gercekten çok sey kaybetmiş..
Finlandiya bugün eğitim anlamında dünyanın bir numarası. Peki bu duruma bu ülke nasıl geldi. Bu elbette rastgele olacak bir iş değil.. elbette eğitim tesadüflere bırakılacak bir konu değil.. Bu işin nasıl yapılması gerektiğini bizlere anlatan bu kitap iyice okunmalıdır.. özellikle devleti yönetenler tarafından...
