Fulya Yılmaz
@bunchofbook
Bu dünyaya kaç kere aynı ruhu hissederek geleceğimizi bilemeden, çaresizlikle elli bin kere başarısız şekilde yürünmüş yollarda, aynı çaresizlikle yürümek ne kadar da korkakça. Önemli olan hayatınızın dönüm noktalarına atılan, asla kaldırılamayacakmış gibi görünen paslı çapaları, nazik omzunuzda sırtlayarak hafifletmek ve yavaş yavaş olsa da onu yerinden oynatıp istediğiniz yere taşıyabilmek.
Hayallerinin gerçekleşmesi uğruna direniş kabiliyetine sahip, kendi ruhlarının derinliklerinde mücadele gücünü keşfetmiş ve bu yolda ilerleyip başarılı olmuş harika kadınları okudum ve bana yukarıda yazdığım muhteşem şeyleri hissettirdiler. Bu tür romanları okumayı seviyorum çoğunlukla kendimi başa çıkamadığım konularda beceriksiz hissettirse de her zaman yapılacak bir şey olduğuna dair inancımı da körüklüyor.
Laetitia Colombani kitabında birbirlerinin varlıklarından haberleri olmayan üç kadın ve ulaşmaya çabaladıkları, özgürlük mücadelelerini anlatıyor.
Hindistan’da yaşayan Smita’nın okuyamaması, içinde ukde kalır, yaşadığı ve kendisine yaşatılan hayata inat kızını okula gönderebilmek için müthiş bir mücadele verir.
İtalya’da babasının geçirdiği trafik kazası yüzünden aile yadigarı atölyelerinin ellerinden kayıp gitmesini önlemeye çalışan Giulia…
Kanada’da avukatlık kariyeri için canla başla çalışan, tam terfi alacağını düşündüğü bir zaman diliminde hayatını alt üst eden hastalığa karşı mücadele vermek zorunda kalan Sarah…
Kabullenmek basit bir his bunu herkes yapabilir. Önemli olan kendi hikayenize kendi cesur imzanızı atabilmek. Ne mutlu bunu başarabilen muhteşem kadınlara ve hatta bunu başarabilen tüm canlılara… Tanıdık hikayelerin en başarılı aktarımlarımdan biri ve bu romanı evrensel kılan da bu aşinalık neticede.
Gülşah Ercenk çevirisi ve Füsun Turcan Elmasoğlu kapak
“Beni sevmeni hiç beklemedim, sevmen için hiç bir sebep görmüyordum, kendimi hiç bir zaman sevilecek biri olarak görmedim.Seni sevmeme izin verdiğin için minnettardım.”
Kitabın fotoğraf sanatı ile ilgilenenlerin yaklaşımı ile daha çok anlam kazanacağı düşüncesindeyim. Ayrıca psikoloji eğitimi almış birisi ile beraber okuyup, değerlendirmek de çok keyifli olabilir. Manguel’in kahramanı 1915-20 arasında fotoğraf sanatını keşfetmiş olan Poitiers’li Fransız hamamcı Anatole Vasanpeine. Tesadüfen tanıştığı, kitapçı Mösyö Kusakabe, bu sıradan görünüşlü adamın içindeki yeteneği ve tutkuyu keşfeder. Deyimi yerinde, dünyayı bütünden ayrı tanımlanabilir parçalar halinde görme yeteneği olan bir karakter. (Fakat ilerleyen süreçte karakter tam bir obsesif kompulsif bozukluk örneği gibi.)
Açıkçası sanatsal yönden eleştirilmeyi de psikolojik bir incelemeyi de hak eden türde bir kitap. Ayrıntılara aşık bir adamın ürettiği kaygı, gerginlik, kendini tekrarlayan davranışları, ritüeller veya rutinleriyle kendi hazin sonuna attığı imza ile sona erer bu eser. Ödüllü çevirmen Ülkü İnce çevirisiyle, Cüneyt Çomoğlu kapak tasarımıyla.
