Bu düşünce kök salmış bir ağaç gibi bizde. Koparıp atsalar da, varlığımıza son verseler de -varlığımıza son verseler de- köklerden biri gene sürgün verecek, filizlenip yeşerecek. Bizi ancak içimizle dışımızın bir olması kurtarır.
Anlıyorum seni. Dün Aysel böyle söylerken sanki güç bir işi başarmış olmanın kıvancı vardı sesinde. Anlaşılmayacak ne var? Şaşırmıştım. Bu söz ve sesindeki kıvanç, anlamsız gelmişti. Şimdi anlıyorum. Ne demek istediğini anlıyorum. Yalnızsın sen ve hep yalnız kalacaksın. Ta ki, benim gibi yalnızlığı bilen bir denginle karşılaşana dek.