Korumaya çalışıyorum içimdeki geçmişi…
Nur
Geçmişi korumaya çokta gerek yok aslında. Geçmiş kendini çeşitli olaylarla bize hatırlatıyor. Zihnimize ve kalbimize zehir gibi işliyor, bazen mutlu ederken bazen hüzne boğulmamıza vesile oluyor. Sanırım ben hüzünlü kısmını hiç sevmiyorum. İsterdim hüzünlerimiz bir taşla oyulsa geçmişimizden. Silinse de her hatırladığımızda can çekişiyor gibi olmasak…
Reklam
Söylesene Vera,
Çocuklara sıkılan hangi kurşun kahpece değildir?
Numan Arıman
Numan ArımanNur
Şimdi hangi kuyudan gelmede Yusuf’un sesi..
Unutma Vera’m..!
Filistinde doğan her çocuk, ilkin annelerinin göğsüne;
sonra yerdeki taşlara uzanırlar..
Neredesin..!
Ey İsmail’in boğazındaki merhamet..!
Üzerimizdeki bu acıyı kaldır..!
Ya ebabilleri gönder, ya bizi de oraya aldır..!
Her taraftan bana yönelir seni arayan sesim..
Vera benim… Vera benim…
Kanayan Yaramız...Alıntı
Bir bebek bir yaşına girerken ağzında emzik değil, kurşun taşıyorsa orası Gazze'dir..
Nur
Vicdanın öldüğü bir çağa denk geldik büsbütün… Makineleşmiş beyinler, duygusuz insanlar, bana dokunmayan bin yaşasın tiplemeleri, zalimlerin acımasızlığı, bu sessizlik ve daha niceleri… Seyirci olarak kalmanın verdiği vicdani ağırlığı taşımak aşırı kötü bir duygu. Kelimelere dökemiyorum. Elimizden duadan başka bir şey gelmiyor. Yardım et Rabbim.
Yüreğimizin sesini duyabildiğimiz kadar insanız.
Nur
İnsan kendi yüreğinin verdiği yankıdan tanır başka yürek atışlarının sesini.