Kitapkolikbirisi
@busra_s
İg: kitapkolikbiriisi
Şu anda okuduğu kitap
Kasten ve ben davet etmeden, zorla benim dünyama girdin, o dünyada hakkın olmayan ve layık olmadığın bir yere el koydun, tuhaf bir inatla, varlığını istisnasız her günün bir parçası haline getirerek tüm yaşamımı avuçlarına almayı başardıktan sonra o yaşamı parçalamaktan başka bir şey yapamazdın. Sana tuhaf gelse de, öyle yapman doğaldı. Bir çocuğa, küçük aklının alamayacağı fevkaladelikte, yarı açılmış gözlerinin göremeyeceği güzellikte bir oyuncak verildiğinde, çocuk inatçıysa oyuncağı kırar, kayıtsızsa elinden bırakıp kendi arkadaşlarına döner. Senin için de durum buydu. Yaşamımı ele geçirdikten sonra onu ne yapacağını bilemedin. Bilemezdin. Senin avuçlarında olamayacak kadar fevkaladeydi. Onu elinden bırakıp kendi arkadaşlarına, onların oyunlarına dönmeliydin. Ama ne yazık ki inatçı olduğun için kırdın onu. Son söz de söylendikten sonra, tüm olup bitenlerin nihai sırrı buydu belki de.
Dili, bir keman gibi akort etmek gerekir; nasıl ki şarkıcının sesindeki ya da teldeki titreşimlerin gereğinden fazla ya da az oluşu yanlış bir notanın sesini verirse sözcüklerdeki fazlalık ya da yetersizlik de mesajı bozar.
"İnsanda en ender rastlanan şey, kendine ait bir davranıştır," der Emerson. Büyük ölçüde doğrudur da. İnsanların çoğu, başka insanlardır aslında. Düşünceleri bir başkasının fikirleri, hayatları bir taklit, tutkuları birer alıntıdır.