“İnsanların ve meleklerin diliyle konuşsam ama sevgim olmasa, ses çıkaran bakırdan veya zilden farkım kalmaz. Peygamberlikte bulunabilsem, bütün sırları bilsem, her bilgiye sahip olsam, dağları yerinden oynatacak kadar büyük imanım olsa ama sevgim olmasa bir hiçim. Varımı yoğumu sadaka olarak dağıtsam, bedenimi yıkılmak üzere teslim etsem, ama sevgim olmasa bunun bana hiçbir yararı olmaz, sevgi sabırlıdır. Sevgi şefkatlidir. Övünmez, böbürlenmez. Sevgi kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını yapmaz. Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır. Sevgi asla son bulmaz..”
Neresi benim yerim bilmiyorum. Nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. Sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.