Ölüm tırpanını yine işletiyor ve o konuştukça, her zaman olduğu gibi bütün sesler susuyor; aşk, müphem ümitler, yine içimizde yalancı aynalarını oynatıyorlar, herkes yine eskisi gibi seviyor, birleşiyor, ayrılıyor çocuklar doğuruyordu. Fakat hadiselere ve kendimize biraz dikkat ettiğimiz zaman bütün bu işler, tabiat çarkının bu tabii dönüşü, çok zalim bir şuurun, bir nevi çok zalim bir meleğin emri altında oluyordu.
Reklam
Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkıyla sever, meziyetlerimizi zaten herkes kabul eder
Fikirler arkalarında kendi kalabalığını isterler. Onu bulamazsa konuşan hür olmaz.
Ah ah biz şimdi özledik o yolları, okulu eleştirmeyi bile :)
Bunun adı okumaktı. Hakikatte ise sadece vaktini kaybetmekti. Çünkü gittiğim mektepte hemen hemen hiçbir şey öğrenmiyordum. Fakat gidiyordum. İsyansız, tiksintisiz, belki yolunu öğrendiğim için her sabah erkenden gidiyordum. Mademki adetti...
Az okuyoruz, hatta hiç okumuyoruz ve galiba hiç de düşünmüyoruz...
Reklam