Bütün bu insanlar bana öyle geliyor ki olacakları şeyi olamamışlar... Bir duvar önünde asıl yollarını değiştirmişler, yahut da oldukları yerde kalmışlar
Reklam
Görmüyor musun? Hepsi de çıkmaz sokak, sönmüş lamba gibi insanlar.
Şehrin yalnızlığına ve sessizliğine yavaş yavaş gömüldüğümü, neredeyse bu yalnızlık içerisinde kaybolacağımı sanıyordum. Küçük şehir hastalığı dedikleri şey beni ağır ağır sarıyor ve mumyalıyor gibiydi.
İnsanın ‘özgürlük’ talebi ile ortaya çıkıp, kendi ‘kaderini’ ele alma iddiası, onu her ne kadar Yaratıcısından uzaklaştırsa da, netice itibariyle kendi oluşturduğu kurum ve sistemlere mutlak bir şekilde bağımlı bir hale gelmesi, insanın asıl mahiyeti olan ‘kul’luğunu değiştiremeyeceğini göstermiştir; ancak değişen
sadece Rabb’lardır. İnsanların kendi oluşturdukları sistemlere bağımlılığını ve bu bağımlılık neticesinde ortaya çıkan hayat tarzının, yani bir sistem istediği için ve bir sistemin istediği gibi yaşamanın, ölüm’ün zorunluluğundan hareketle anlamsızlığını gündeme getiren Kierkegaard ve onu müteakiben Nietzsche gibi
düşünürlerin, isyanvari tavırları esassız olmadığı gibi, aydınlanmanın nelere gebe olduğunu görerek bunlara öncülük eden büyük alman şairi Hölderlin’in kaygılarının
yersiz olmadığını bugün daha açık bir şekilde anlayabiliyoruz.
Hem ‘önderler’ hem de önderleri ‘önder kılanlar’ bunu böyle yapmakla dünyada kendilerine ve dolayısıyla başkalarına zulmetmişlerdir. Zalim, zulmün destekleyicileri ve ‘mazlumlar’, kendi sorumluluklarını bilmemeleri ve hadlerini aşmalarının neticesinde, aynı derecede sorumludurlar.
Reklam