Büşra Günay
@busragunays
İstanbul
71 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bozkırkurdu, ilk sayfasından itibaren beni içine çeken ama bir o kadar da düşündüren bir kitaptı. Zaman zaman anlamakta zorlandığım yerler oldu ama tam da bu yüzden etkileyiciydi diyebilirim. Kitap, insanın iç dünyasındaki çatışmaları, yalnızlığı ve kendini anlama çabasını çok derin bir şekilde işliyor. Bu yüzden kendinize sorular yönelttiğiniz olabilir. Anlatım tarzı bazen gerçek ile hayal arasındaki sınırları bulanıklaştırıyor ama bu da romanı sıradanlıktan çıkarıp bambaşka bir boyuta taşıyor. Karakterin yaşadığı sorgulamalar, yer yer kendimi sorgulamama bile sebep oldu. Okuması bence kolaydı fakat herkes aynı düşüncede olmayacaktır çünkü bazen uzun cümleler betimlemeler kafa karışıklığı oluşturabiliyor. Ama bittiğinde insana çok şey katan, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kendini bulmaya çalışan, hayatı sorgulayan insanların da özellikle okumasını tavsiye ederim.
Uzun zamandır bir kitabı ağlayarak bitirmemiştim. İyi ki okumuşum dediğim kitapların içine girdi.
Romanın dili çok sade ve akıcı. Birkaç sayfada içine giriyorsunuz, merak ettiriyor ve kendini karakterin ruh hâlini sorgularken buluyorsun. Özellikle insan ilişkileri, empati ve aile bağları üzerine düşündüren bir kitap.
Kısa ama etkisi ömür boyu sürecek kitaplardan biri. Çünkü kitabın karakteri aslında sizsiniz. Okurken hep kendimi koydum onun yerine. O durumda ben olsam ne yapardımdan ziyade gerçek hayatımda benim de böyle yanlış anladığım biri var mı diye sorguladım.
Şiddetle tavsiyediiirr.
“Derz”i okurken aslında bir hikâyeden çok, arada kalmış insanların hayatına bakıyormuşum gibi hissettim. Kitapta en çok hoşuma giden şey, kimsenin fark etmediği detayların aslında koca bir hayatı taşıyor olmasıydı. Fayansların arasındaki derz gibi… Biz bakmıyoruz ama aslında her şey onun sayesinde ayakta duruyor.
Karakterlerin çıkışsızlığı beni bayağı düşündürdü. Çünkü bazen biz de kendi hayatımızda aynı sıkışmışlığı yaşıyoruz. Onların yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm, çoğu zaman cevabım yoktu.
Dil olarak da sade ama çok vurucu. Birkaç cümleyle öyle şeyler söylüyor ki, bir anda durup tekrar düşünüyorsun. Kendimi ağlarken bulduğum birkaç hikaye de oldu. Kitap bittiğinde kafamda net bir cevap yoktu ama bayağı soru vardı.
Sonuç olarak, “Derz” bana hayatın görünmeyen taraflarını hatırlattı. Aslında en önemli şeyler, kimsenin bakmadığı o aralıklarda gizli.
Cahillik, hem insanı hem de insanlığı yoran ve tüketen bir şey. Oyuncaklarıyla oynaması gerektiği yaşta evlendirilen kızlar.. Belki dedesi yaşında birinin kocası olması... Ne kadar korkunç. Aşk nedir, sevgi nedir öğrenemeden, kendileri daha çocukken kucaklarında bir bebek bulan küçük kızlar ya da bebeği olmadığı için dışlanan şiddet gören kadınlar.. Keşke bunlar sadece bir kitabın konusu olsa ama ne yazık ki bunların yaşandığını çok iyi biliyoruz. Çoğumuz engel olmak istesek de bu zihniyette olan insanlar da çok.
Bunun yanında Hosseini kavuşamayan aşıkları da çok güzel anlatmış. Yaşanan onca şeye, geçen onca zamana rağmen kalpleri hala birbiri için atan insanların olduğunu göstermiş. Gerçek sevginin ayrılıkla, mesafeyle sona ermediğini biz de okurken hissediyoruz. Ve tabi yapılan fedakarlıklar.. Sevdiği insanların mutlulukları için kendi canını veren bir kadın.. İnsan her şeyden vazgeçse bile canından vazgeçmesi zordur ama sevgi o kadar güçlü ki yaşama isteğinin önüne geçebiliyor.
Uçurtma Avcısıyla birlikte tanıştığım Khaled Hosseini bu kitabında da yüreğimize inmeyi başarıyor. Ben severek okudum, okumak isteyenlere de kesinlikle tavsiye ederim.
Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.
*İstediğin kadar saksağanı vur vurabilirsen ama unutma bülbülü öldürmek günahtır.'
Irkçılığa, ırkçılık yapan insanların olduğu bir toplumdan bakma fırsatı bulduğum bir kitap. Zaten anlatıcısının çocuk olduğu çoğu kitap gibi gayet etkileyici, akıcı, içine çekici. Scott'un gözünden bize aktarılan hikayelerde kendimi sanki oradaymış gibi hissettim. Sanki her şeyi beraber yaşıyormuş gibi... Irkçılığın olduğu ve siyahların asla savunulmadığı bir toplumda, siyahi birinin avukatı olmak kolay bir şey değildir ama her şeyi göze alan Atticus pes etmeden savaşan bir avukattı. Ben olsam bende onun gibi davranırdım muhtemelen. Tekrar tekrar okunası bir kitap.
