Evet, haklıydı akrabalar. Ben, normal olmadığım için anormal olan bir çocuktum. Allah beni kahretsin ve ediyor da. Montaigne, kötü davranışlardan, istemediğiniz için kaçının, diyor, beceremediğiniz için değil. Beni ne güzel açıklıyor. Bende diyorum ki, Sayın Montaigne ve sizin gibiler! Canınız cehenneme. Sizin haklı olmanız bana hiçbir şey kazandırmıyor. Köşemde kıvrılıp ölüyorum işte.
Reklam
“Bir yüceden veya büyük bir mesafeden bakmadan sizleri nasıl görebilirdim? Kişi uzaklaşmadan nasıl gerçekten yakın olabilir?”
“Şöyle bir uzansam. Uyusam sahilde. Köpürse deniz. Yağmur başlasa. Güneş çekilse. Gölgede kalsam. Hafif ürperse bedenim. Bu ürpermeyle geçmişin ağırlıklarından arınsam. Tüy gibi hafif olsam. Bir rüzgar çıksa denizden. Rüzgarla uyansam. Bu uyanışla limon ağaçlarına yürüsem. Zeytin ağaçlarına bakınsam. Harnup ağaçlarının toprağa düşen yapraklarına dokunsam kedersiz. Kedersiz olmanın türküsünü çağırsam sessizce. Şöyle bir ayılsam.”
