Evrenin ruhu bir düşü gerçekleştirmeden önce yol boyunca öğrenilen her şeye değer biçer. Bize karşı kötü duygular beslediği için böyle davranmaz. Düşümüzü gerçekleştirmemizin yanı sıra ona doğru ilerlerken aldığımız dersleri de iyice öğrenmemizi ister. Ama insanların çoğu işte bu anda vazgeçerler. Çölün dilinde biz bu durumu şöyle tanımlarız: Vahanın palmiyeleri ufukta görünmüşken susuzluktan ölmek.
Sevdiklerimizi öldürüyoruz çünkü onlar da bizi öldürüyorlar; fakat darbelerimizi insanca vurarak,açtığımız yaraları nâmütenahi şefkatimizle iyi etmeğe çalışarak ve tekrar yaralayarak, sevdiklerimizi hazla keserek güzel tezadını tattırarak öldürüyor ve ölüyoruz.