Nazım Hikmet’in tutkulu kaleminden çıkan bir şiir kitabı. Bu kitapta aşkın; hayattan, memleket sevdasından ya da toplumsal kavgadan soyutlanmış bir duygu olmadığını anlatıyor. Nazım Hikmet der ki, bir kadını severken aslında dünyayı, insanlığı ve geleceği de severim. Hayatının büyük bir kısmını parmaklıklar ardında ve sürgünde geçirmesine rağmen sevmekten ve kadınlarından hiç vazgeçmemiş. En derin acılarını ve en coşkulu sevdalarını büyük bir sevinç ve sadelikle anlatıyor.
Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
Yüz bin elle dokunurum sana, istanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, istanbul'u.
Sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayâle. Halbuki sen orda, şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinle ve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın, kocaman gözlerin gerçekten var ve âsi bir su gibi teslim oluşun ve beyazlığın ki dokunamıyorum bile...