Dilemma
@butimar
Canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını 𓅪
Bir ümitle bu kadar sevinmek için insanın biraz ahmak olması gerekir! diye düşündüm. Hayattan hep memnun olabilmesi; üstelik yeni yeni mutluluklar bekleyebilmesi için, insanın az çok basit olması gerekir.
Sayfa 142
Reklam
Vakit ilerledikçe ilerledi; yorgundum, üzgündüm, ve yarınlar beni tasalandırıyordu.
Sonra güneş battı ve hava karardı yavaş yavaş, evler, avlular ve sokaklar kayboldu. Kasabanın etrafındaki bağlar da kayboldu çok geçmeden. Sonra uğultuları ile birlikte dağ, dağla birlikte ova da kayboldu ve ortalığı kaybolan şeylerin varlığını hatırlatan derin bir sessizlik kapladı.
Sayfa 248
... yaşlılık, kısa mesafelerin haddizatında ne kadar uzun olduğunu görme vakti.
Sayfa 204
Reklam