Benim yerime hep düşlerimden biri düşünüyor,konuşuyor ya da eyliyor, ben de bir an geliyor, onun içinde hayat buluyorum.
Bir şeyler anlatıyorum, konuşan bir başka ben. Gerçek beni düşündüğümde tek hissettiğim, hayat karşısında alabildiğine yetersizlik, sonsuz bir boşluk, müthiş bir beceriksizlik.