Oxuduğunuz bütün Zweig kitablarından ferqli olaraq gözlənilməz bir mövzu ilə qarşılamışdım. Həmişəki kimi insan duyğularının dərinlərinə enib orda adını belə bilmədiyimiz duyğuları su kimi aydınlaşdırmağı bu hekayəsində də ustalıqla bacarmışdır. Melanxoliyaya qapılma ehtimalı çox yüksəkdir.
Ancaq mövzü hər kəsi çəkməyə bilər. Yaşlı professorun öz tələbəsinə qarşı hiss etdikləri insanı diksindirir. Üstəlik bu oğlan tələbədir. Yəni professor burda eşcinsəl bir roldadır. Sonlara doğru qarmaşıq duyğular mı, qarmaşıq fikirlər mi deyə oxucu ged-gəllər yaşayır. Son bölümdə hətta professor öz tələbəsinin dodağından öpür və hisslərini etiraf edir. Tələbə az yaşında və hər kəsdən uzaqda yaşayıb özünü sübut etdirmə qayəsiylə yaşayarkən belə stuasiyalarla həyata baxışının travmatik dəyişməsi çox məyus edicidir. Məncə reallıqda da artıq bunlara diqqət çoxalmalıdır ki, uşaqlar və gənclər daha xoşbəxt və rahat yaşasınlar.
Hər necə olur olsun oxumalıyam deyənlərə xoş mütaliələr.